PRZEDPREMIEROWO: Pola Roxa - "Osaczona"

Autor: Pola Roxa

Tytuł: Osaczona

Wydawnictwo: Lipstick Books

Liczba stron: 354

Gatunek: literatura obyczajowa, romans

Premiera: 25.03.2020r.

Karolina Dąbrowska ma trzydzieści cztery lata i wiedzie poukładane życie. Ma ładny dom, męża, z którym jest od szesnastu lat, stabilną pracę i ukochanego zwierzaka. Jednak to wszystko to tylko pozory, za fasadą bohaterka skrywa smutek oraz rozczarowanie swoim życiem. Jej relacje z mężem są bardzo oziębłe i oschłe, praca zaczyna ją coraz bardziej denerwować, a na dom musiała wspólnie z małżonkiem zaciągnąć kredyt. Karolina jest rozczarowana swoim życiem i codzienną monotonią. Pewnego dnia, niespodziewanie w jej życiu pojawia się przystojny i tajemniczy mężczyzna, który wywraca jej życie do góry nogami...

"Osaczona" to już kolejna książka nowego brandu Grupy Wydawniczej Foksal. Wcześniejsza pozycja "Prosty układ" niezbyt przypadła mi do gustu, dlatego gdy sięgałam po "Osaczoną" kierowało mną wiele obaw. Na szczęście nie zawiodłam się. "Osaczona" to bardzo dobry romans z nutką dreszczyku. Książkę czyta się bardzo szybko i lekko ze względu na prostu język, którym jest napisana. Muszę przyznać, że wbrew wcześniejszym obawom, naprawdę spodobała mi się historia Karoliny i skończyłam ją czytać w dwa wieczory. Nie jest to literatura najwyższych lotów ani żaden pikantny erotyk, ale mimo to, jest to dobra książka na zrelaksowanie się po ciężkim dniu.

Pola Roxa stworzyła sensacyjny romans o znudzonej i zawiedzionej swoim życiem trzydziestolatki. Cała ta otoczka znudzenia i rozczarowania swoim małżeństwem, i pracą kobiety bardzo do mnie przemawia, ponieważ jest... realna. Mogła przydarzyć się każdemu. Co najważniejsze, autorka udowadnia, że przy wystarczających chęciach nigdy nie jest za późno, aby odmienić swój los. Ciekawym aspektem fabuły "Osaczonej" jest fakt, iż całą historia jest inspirowana wydarzeniami, które miały miejsce w życiu pisarki. Ten element sprawia, że całą książkę czyta się z wypiekami na twarzy i jeszcze większą ciekawością. Dodatkowo akcja w "Osaczonej" jest bardzo dynamiczna, ciągle się dzieje, a czytelnik nie ma momentu na wzięcie oddechu. Te wszystkie aspekty sprawiają, że odłożenie tej historii na bok przychodzi z dużą trudnością.

"Osaczona" to interesujące połączenie kryminału, sensacji oraz romansu. Naprawdę świetnie się bawiłam w czasie lektury, a samą historię skończyłam czytać w ekspresowym tempie. Polecam!

Moja ocena: 7/10

PRZEDPREMIEROWO: "Dom soli i łez" - Erin Craig

Autor: Erin Craig

Tytuł: Dom soli i łez

Wydawnictwo: Feeria Young

Liczba stron: 432

Gatunek: fantastyka, fantasy, science-fiction

Premiera: 12.03.2020r.

W nadmorskim pałacu mieszka dwanaście sióstr. Do pewnego czasu, bo najstarsze zaczynają ginąć w dziwnych okolicznościach. W ich kraju ludzie szepcą wokół, że dziewczyny są przeklęte... Wskutek ciągłych żałób po siostrach, w pałacu gości smutek i przygnębienie, a niegdyś zapełnione pokoje są puste. Siostry pewnego dnia odkrywają tajemnicze drzwi, które prowadzą je do pięknych sal balowych, gdzie mogą one tańczyć i bawić się. Jest to duża odmiana w stosunku do ich dotychczasowego życia. W końcu mogą cieszyć się z życia, a nie przechodzić nieustanną żałobę. Annaleigh jest jedyną z sióstr, która stara się zachować zdrowy rozsądek w tej dziwnej sytuacji. Szybko okazuje się, że w pałacu, w którym siostry mieszkają od urodzenia dzieje się coś bardzo dziwnego...

"Dom soli i łez" to jedna z tych premier, na którą bardzo czekałam. Fabuła brzmi niezwykle interesująco, a z tyłu okładki w opisie wspomniane jest, że książka ta jest inspirowana klasyczną baśnią braci Grimm. I nie sposób tego nie zauważyć, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. "Dom soli i łez" to przede wszystkim ciekawy i dopracowany pomysł. Uwielbiam takie połączenie baśniowego klimatu z mrokiem, jest w tym pewna doza tajemniczości i intrygi. Cała fabuła jest bardzo oryginalna i nie przypomina nic, co bym wcześniej czytała. Dodatkowo autorka, Erin Craig ma naprawdę lekki i bardzo przystępny warsztat, przez co książkę tą skończyłam czytać w ekspresowym tempie, bo wciągu dwóch dni. Dzięki lekkiemu piórowi autorki lektura "Domu soli i łez" była prawdziwą przyjemnością. Czułam wręcz, że sunę po kartkach zapisanych słowami praktycznie bez żadnego wysiłku. Akcja toczy się bardzo dynamicznie i płynnie, nie ma miejsca na nudę. Przez te wszystkie aspekty, nim się spostrzegłam, już ją skończyłam czytać. 

Bohaterowie "Domu soli i łez" są dobrze wykreowani. Każdy z nich posiada indywidualne cechy, które ich wyróżniają, przez co czytelnik nie odnosi wrażenia, że są oni "płascy" i bez wyrazu. Najbardziej do gustu przypadła mi główna protagonistka, Annaleigh. Cechy, które ją charakteryzują to na pewno odwaga, ciekawość i zdrowy rozsądek. W porównaniu z innymi, mniej rozsądnymi siostrami wypada o niebo lepiej.

  

"Dom soli i łez" to ciekawa młodzieżowa pozycja dla fanów fantastyki i baśniowych klimatów. W tej powieści baśń przeplata się z mrokiem, a wraz z rozwojem akcji na jaw wychodzą kolejne zawiłości i intrygi. Bardzo dobrze czytało mi się tą historię, dlatego z czystym sumieniem mogę ją polecić.

Moja ocena: 7/10

PRZEDPREMIEROWO: Lily Graham - "Dziecko z Auschwitz"

Autor: Lily Graham

Tytuł: Dziecko z Auschwitz

Wydawnictwo: W.A.B.

Liczba stron: -

Gatunek: literatura piękna

Premiera: 11.03.2020r.

Eva Adami wiedzie udane życie wraz ze swoim mężem Michalem w Pradze. Bardzo się kochają i są pewni, że przed nimi jeszcze wiele lat szczęśliwego życia. Jednak bardzo szybko okazuje się, że wojna dociera także do Czech.

Jest rok 1942. Zdesperowana Eva wsiada do pociągu jadącego do Auschwitz. Wszystkie jej działania podyktowane są miłością do jej męża. Michal bowiem wsiadł do pociągu jadącego do obozu sześć miesięcy temu.

Pociąg ten odbywa dwudniową podróż do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Ludzie w nim przebywający są stłoczeni razem i traktowani jak zwierzęta. Przetrwać Evie pozwalają tylko myśli, że w końcu spotka swojego ukochanego. Szybko jednak okazuje się, że Michala nie ma w Auschwitz, a ją czeka prawdziwa walka o przeżycie. Na miejscu spotyka ją obozowa rzeczywistość. Wyczerpująca do granic sił praca w ciężkich warunkach. Z nią w obozie przebywa jej najlepsza przyjaciółka Sofie. Obie razem będą próbowały przeżyć w straszliwych warunkach, którzy zgotowali im inni ludzie, Niemcy.

Czy Evie uda się jeszcze kiedykolwiek spotkać swojego męża?

Tematyka obozowa jest bardzo ciężkim tematem. Trudno jest oddać obozową rzeczywistość na kartach kilkuset zapisanych stron. Trzeba jednocześnie okazać się dużą wiedzą, szacunkiem oraz delikatnością. Uważam jednak, że Lily Graham podołała temu zadaniu. W opisaną przez nią historię Żydówki z Czech wciągnęłam się już od pierwszych stron. Przemoc, która przewija się w obozie, z każdym przeczytanym zdaniem coraz bardziej mną wstrząsała. Pomimo tego, że minęło tyle lat, nadal ciężko jest mi uwierzyć, że to ludzie ludziom mogli zgotować tak nieludzkie warunki. "Dziecko z Auschwitz" to fikcja literacka, która jest inspirowana prawdziwymi zdarzeniami. Ja jednak w czasie czytania czułam, jakby wszystkie wydarzenia opisywane w tej książce wydarzyły się naprawdę. A wydarzyć mogły się jak najbardziej, ponieważ: "Z akt wynika, że w Auschwitz-Birkenau urodziło się przynajmniej siedemset dzieci. Do dziś wiemy tylko o garstce, która przetrwała."

"Dziecko z Auschwitz" to pierwsza książka o tematyce obozowej, którą przeczytałam. I przyznam, że lektura tej książki ogromnie mną wstrząsnęła. Wywołała całą szeroką emocję gamy, poczynając od szoku, a skończywszy na wzruszeniu. To niezwykle smutne i straszne, że ludzie ludziom zgotowali taki los. Jak można traktować kogoś jak kogoś gorszego sortu tylko dlatego, że jest innej narodowości? Ta powieść naprawdę mnie poruszyła. To dlatego, że to wszystko przecież wydarzyło się naprawdę. Auschwitz nie jest wymyślonym miejscem przez autorkę. Lily Graham świetnie oddała emocje towarzyszące bohaterom. Ciężko było nie zaangażować się emocjonalnie w lekturę tej książki. To jest po prostu niemożliwe.

"Dziecko z Auschwitz" to poruszająca książka o tematyce obozowej. Ciężko jest przeczytać ją bez emocji. Powieść ta jednocześnie daje czytelnikowi nadzieję, że człowiek może przetrwać w każdych warunkach. Lily Graham inspirowała się prawdziwymi zdarzeniami, lecz jej powieść nie jest odzwierciedleniem faktów. To nadal fikcja literacka, jednak nie przeszkadzało mi to w lekturze tej historii. Polecam!

Moja ocena: 10/10

PRZEDPREMIEROWO: Nicola Rayner - "Dziewczyna, którą znałaś"

Autor: Nicola Rayner

Tytuł: Dziewczyna, którą znałaś

Liczba stron: 368

Wydawnictwo: W.A.B.

Gatunek: kryminał, sensacja, thriller

Premiera: 26.02.2020r.

Alice Bell wydaje się mieć idealne życie. Wiedzie udaną karierę prawniczki, jej mąż George Bell rozwija swoją polityczną ścieżkę, na dodatek małżeństwo ma piękny dom. Z zewnątrz wydaje się być prawdziwą sielanką. Pewnego dnia Alice w pociągu widzi kobietę do złudzenia przypominającą studentkę Ruth z jej przeszłości. Jednak to musi być niemożliwe, bowiem Ruth utonęła. Szybko okazuje się, że mąż Alice - George spotykał się z Ruth na pierwszym roku studiów na uniwersytecie. Alice rozpoczyna swoje własne prywatne śledztwo, ponieważ nie opuszcza ją złe przeczucie, że coś jest nie tak...

Śledztwo Alice zaprowadza szybko do siostry Ruth, Naomi. Dziewczyna nadal nie potrafi pogodzić się ze stratą swojej siostry. Naomi ciągle wraca pamięcią do studenckich czasów, próbując rozwikłać zagadkę z przeszłości...

Czy uda się w końcu dowiedzieć, co się się stało z Ruth tej feralnej nocy?

"Dziewczyna, którą znałaś" to świetnie napisana powieść, którą czytałam z dużym napięciem i ciekawością. Jest ona reklamowana jako podobna do "Dziewczyny z pociągu", którą czytałam. Moim zdaniem "Dziewczyna, którą znałaś" jest o wiele lepsza niż książka do której jest ona porównywana. To przede wszystkim thriller, który wciąga już od pierwszej strony. Zawiera on wszystkie elementy, które czynią z niego dobrą książkę. Lekkie pióro, stopniowe budowanie napięcia przez autorkę, ciekawe postaci oraz wciągająca fabuła. "Dziewczyna, którą znałaś" to tytuł, który wręcz "sam" się czyta. 

Bardzo dużą zaletą tej książki jest sposób prowadzenia narracji przez autorkę. Nicola Rayner przedstawia kilka punktów widzenia różnych postaci. Tak więc w "Dziewczynie, którą znałaś" czytelnik czyta o różnych wydarzeniach z perspektywy Alice, Kat oraz Naomi - przyjaciółek Ruth z przeszłości. Bardzo mi się spodobał ten zabieg, choć przyznaję, że początkowo miałam trudności z dobrym rozeznaniem się w akcji, ponieważ pisarka dodatkowo porusza jeszcze wątki z teraźniejszości, a także z przeszłości. Buduje to napięcie w czytelniku, jak powoli odkrywa się coraz to więcej tajemnic. Pojawia się coraz więcej niewiadomych, aż prowadzi do to kulminacyjnego punktu - finału. Nicola Rayner krok po kroku przeprowadza czytelnika przez różne intrygi i zagadki, pozwalając nam samym domyśleć się jakie będzie zakończenie... Dzięki temu sama czułam się jakbym ja też była detektywem, tak jak główna protagonistka Alice.

"Dziewczyna, którą znałaś" to bardzo dobry thriller, pełen zagadek i tajemnic. Dosłownie nie mogłam się od niego oderwać. Czytanie tej książki przypominało mi trochę układanie puzzli, tak, aby każdy element do siebie pasował. Każda intryga w tej powieści się piętrzy aż w końcu wszystko zaczyna się układać w jedną spójną całość. Serdecznie polecam!

Moja ocena: 8/10

PRZEDPREMIEROWO: E.G. Scott - "Nic o mnie nie wiesz"

Autor: E.G. Scott

Tytuł: Nic o mnie nie wiesz

Wydawnictwo: Muza

Liczba stron: 448

Gatunek: thriller psychologiczny, sensacja, kryminał

Premiera: 29.01.2020r.

Rebecca i Paul Campbellowie to małżeństwo z długim stażem, uważane przez wiele osób za udane. Mają ładny dom, świetną pracę, a co najważniejsze - mają siebie oraz swoje wzajemne zaufanie i miłość. Pewnego dnia kończy się jednak ich małżeńska sielanka. Po dwudziestu latach małżeństwa okazuje się, że oboje siebie wzajemnie oszukują i mają przed sobą tajemnice. To powoli zaczyna niszczyć ich wieloletni związek. Uzależniona od leków Rebecca, będąca przedstawicielką farmaceutyczną zostaje zwolniona, a Paul po utracie swojej firmy szuka pocieszenia w ramionach innej kobiety. 

Ciągłe tajemnice zaczynają źle wpływać na małżeństwo, a dawne porozumienie i miłość zaczynają powoli znikać.W międzyczasie rodzi się niebezpieczna intryga, która na zawsze zmieni życie Paula i Rebeki.

Autorzy w książce "Nic o mnie nie wiesz" snują smutną historię o małżeństwie z długim stażem. Niegdyś udanym, a później przez ciągłe sekrety i wzajemne animozje, już mniej. Dla mnie było to smutne do obserwowania jak niegdyś bliscy sobie ludzie stają się sobie kompletnie obcy i wrodzy. Cała książka jest przedstawiona z perspektywy różnych bohaterów, nie tylko Paula i Rebeki, a także detektywów czy kochanki. Pozwala to czytelnikowi na spojrzenie na akcję z różnych perspektyw. Ponadto autorzy (pod jednym pseudonimem E.G. Scott Elizabeth Keenan oraz Greg Wands) podzielili akcję na dwa etapy: etap przed i etap to. Są one zazwyczaj przedstawione w tej powieści naprzemiennie. Bardzo spodobał mi się ten zabieg, ponieważ dzięki niemu mogłam zobaczyć, że pomimo wzajemnych oszustw i kłamstw, małżeństwo Campbellów było kiedyś udane i oboje siebie kochali. Tym bardziej dla mnie jako czytelnika było przerażające obserwować ich upadek moralności. Para głównych bohaterów naprawdę zaskakuje czytelnika. Rebecca jest uzależniona od leków, które musi łykać co chwila, a także zwiększać dawki, bo mniejsze przestają jej wystarczać. Paul natomiast zdradza swoją żonę, nieźle przy tym kłamiąc i oszukując. Rodzi to w czytelniku niezbyt pozytywny obraz bohaterów, lecz jednocześnie pokazuje ich jako po prostu... ludzi. Którzy popełniają błędy i mają swoje słabości, a czyni to ich po prostu bardziej realnymi.

Autorzy stworzyli świetny thriller psychologiczny, który zaskakuje czytelnika swoją wielowątkowością, skomplikowanymi bohaterami oraz fabułą, która wywołuje u czytelnika nieustanne napięcie. E.G. Scott piszą w sposób ciekawy, ale jednocześnie prosty. W "Nic o mnie nie wiesz" nie brakuje opisów emocji bohaterów, co pozwoliło mi lepiej zrozumieć pobudki kierujące zarówno Paulem jak i Rebeką. Autorzy stworzyli interesujący, a zarazem trochę zatrważający portret psychologiczny głównych bohaterów. Dawniej udane małżeństwo, a obecnie prawie para obcych sobie ludzi, nieustannie się okłamujących. Dawniej dzielili razem swoje smutki i troski, próbując rozwiązać swoje problemy. Co się stało, że nagle tak wszystko się zmieniło?

"Nic o mnie nie wiesz" to fantastyczny, zapierający dech w piersi thriller psychologiczny z szokującym zakończeniem. To historia, która została napisana w świetny, wręcz wyrafinowany sposób. Pokazała ona, jak ludzie potrafią się zmienić, pokazała ich naturalne instynkty. Paul zdradzający żonę ze zwykłych cielesnych, pierwotnych pobudek, Rebecca uzależniona od opiatów. Autorzy przedstawili niejako przerażający upadek moralności ludzkiej, ale zrobili to z gracją, nie przesadzając w żadną stronę. Lektura "Nic o mnie nie wiesz" była dla mnie świetna, trochę zatrważająca, ale nie mogłam odłożyć tej książki dopóki nie byłam na ostatniej stronie. Polecam!
Moja ocena: 9/10

www.instagram.com/xrosexmarie

PRZEDPREMIEROWO: Natasha Preston - Uprowadzone

Autor: Natasha Preston

Tytuł: Uprowadzone

Wydawnictwo: Feeria Young

Liczba stron: 362

Gatunek: kryminał, sensacja, thriller/lit. młodzieżowa

Premiera: 15.01.2020r.

W rodzinnym miasteczku głównej bohaterki nastoletniej Piper w tajemniczych okolicznościach giną młode osoby. Policja oraz władze miasta bagatelizują problem, ponieważ uważają na podstawie zebranych dowodów, że nastolatkowie najzwyczajniej w świecie uciekają z domu... Piper wraz ze swoją najlepszą przyjaciółką Hazel nie wierzą w to. Obie dziewczyny podejrzewają, że w ich niepozornej i małej mieścinie dzieje się coś naprawdę złego... Piper i Hazel nie zdają sobie sprawy, że ich prywatne śledztwo doprowadzi je na skraj dużego niebezpieczeństwa...

"Uprowadzone" to thriller z z gatunku young adult. Powiem szczerze, że sam gatunek young adult po prostu uwielbiam! Z wielkim zaangażowaniem przystąpiłam więc do lektury najnowszej wydanej w Polsce powieści Natashy Preston. Bardzo spodobał mi się pomysł na fabułę oraz sam gatunek napisanej książki. Nie ma w Polsce wiele thrillerów z gatunku young adult, a więc Natasha Preston jest interesującym powiewem świeżości na naszym rynku wydawniczym. Historia przedstawiona w "Uprowadzonych" od samego początku budzi w czytelniku zaciekawienie i coraz więcej pytań. Ja sama zastanawiałam się, co się dzieje z zaginionymi nastolatkami, bowiem od początku było dla mnie jasne, że coś złego się wydarzyło. Powiem szczerze, że staram się aż tak nie czytać opisów z tyłu okładki, dlatego dalszy przebieg fabuły okazał się dla mnie bardzo zaskakujący i rodził coraz więcej pytań bez odpowiedzi...

Natasha Preston ma lekki warsztat pisarski. Taki, jaki lubię, lecz nie przeszkadzałoby mi, gdyby pojawiło się w tej książce więcej opisów. Autorka pisze czasem zbyt zdawkowo i bez szczegółów w miejscach, gdzie ja chciałabym ich nieco więcej. Niemniej, dzięki prostemu piórowi Preston czytelnik od samego początku zostaje wrzucony w wir wydarzeń. Akcja toczy się płynnie i dynamicznie, przez co tytuł "Uprowadzone" skończyłam czytać w ekspresowym tempie, bo skończyłam ją czytać w kilka godzin i to za jednym razem, tak mnie wciągnęła! Pisarka stworzyła interesującą fabułę, wartką akcję i co najważniejsze dużo, dużo napięcia! Te elementy sprawiają, że odłożenie tej książki na bok przychodzi czytelnikowi z dużym trudem.

Natasha Preston jest bestsellerową autorką New York Timesa. W swoim dorobku artystycznym ma wiele tytułów, z których jeszcze nie wszystkie zostały wydane w Polsce, a mam nadzieję, że będą, bo chętnie po nie sięgnę. Jest to pisarka, która specjalizuje się w pisaniu thrillerów z gatunku young adult. Takich jak wspomniałam wyżej nie ma na naszym rynku wydawniczym zbyt wiele, dlatego uważam, że są one ciekawą odskocznią od innych rodzajów książek. Oprócz tego mogą oczywiście zachęcić młodzież do czytania. W końcu docelową grupą czytelniczą twórczości Natashy Preston jest młodzież. 

Jedyne, do czego mogę się przyczepić to zakończenie. Zorientowałam się jednak w twórczości tej pisarki na tyle, żeby wiedzieć, że Natasha Preston bardzo lubi otwarte zakończenia. W "Uprowadzonych" właśnie takie jest zakończenie - otwarte, pozwalające działać wyobraźni czytelnika. Mi się takie zakończenia nie podobają, jednak jest to kwestia czysto subiektywna.

"Uprowadzona" to ciekawy thriller z nutką dreszczyku, który od samego początku lektury aż do jej końca trzyma w napięciu. Choć grupą docelową tej książki jest młodzież uważam, że i starszym czytelnikom przypadnie do gustu. Mi zdecydowanie przypadła, oderwała mnie od rzeczywistości na dobrych kilka godzin. 

To także mój patronat, z którego jestem szalenie dumna! :)

Moja ocena: 7/10

PRZEDPREMIEROWO: Hanna Jameson - "Ostatni"

Autor: Hanna Jameson

Tytuł: Ostatni

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 424

Gatunek: kryminał, sensacja, thriller

Premiera: 20.01.2020r.

Amerykański historyk Jon Keller wybiera się w podróż do Szwajcarii na konferencję naukową. W trakcie swojego pobytu okazało się, że w kilku światowych stolicach doszło do ataków nuklearnych, w tym w Waszyngtonie. Mężczyzna jest przerażony i wie, że życie, które dotąd znał przestaje istnieć. Jon nieustannie zastanawia się, czy jego żona Nadia i dwie córki przeżyły. Bohater jednak pomimo swojego przerażenia i niepewności będzie musiał na nowo nauczyć się żyć w nowym świecie.

Oprócz Jona w hotelu znajduje się jeszcze dwadzieścia osób. Oni wszyscy będą musieli nauczyć się żyć razem ze sobą, a także będą musieli nauczyć się wzajemnej współpracy. Będą musieli stworzyć swoją nową, małą cywilizację, walcząc o przetrwanie każdego dnia. Na domiar tego w zbiorniku na wodę Jon znajduje ciało małej dziewczynki, która została zamordowana. Główny bohater za wszelką cenę będzie chciał zawalczyć o sprawiedliwość w tym nowym świecie, gdzie wydaje się, że zaczyna królować bezprawie... 

"Ostatni" to dystopijny thriller, w którym autorka wykreowała przerażającą rzeczywistość. Czy wyobrażacie sobie jakby to było, gdyby nagle świat przestał istnieć? Gdyby zabrakło elektryczności oraz Internetu, gdyby powoli zaczęły kończyć się zapasy żywności i wody? W takim właśnie świecie będą musieli nauczyć się funkcjonować bohaterowie tej książki, na czele z głównym protagonistą Jon'em Keller'em. Niewątpliwie największą zaletą tej historii jest sam pomysł. Przeczytałam wiele dystopijnych powieści, ale takiej jeszcze nie miałam okazji przeczytać. Hanna Jameson zamknęła dwadzieścia różnych osób w jednym hotelu. Osób, które są nie tylko różnej narodowości, ale także mających przeróżne charaktery i moralności. To naprawdę ciekawe móc obserwować, jak każda jednostka zachowuje się w tej sytuacji i jak uczy się w niej funkcjonować. Ponadto czytelnik powoli obserwuje upadek moralności bohaterów. Postaci pod wpływem nowej sytuacji zaczynają zatracać wartości, którymi każdy człowiek kieruje się na co dzień. Sam fakt, że nie wszyscy byli chętni, aby poszukiwać mordercę małej dziewczynki wiele o nich mówi.

Fabuła książki "Ostatni" została poprowadzona w świetny sposób. Czytelnik praktycznie od samego początku zostaje wrzucony w wir wydarzeń. Ciągle coś się dzieje, akcja jest bardzo dynamiczna, co nie pozwala czytelnikowi na oderwanie się od lektury. Dynamizm akcji i fabuła wzbudzają zaciekawienie u czytelnika już od samego początku to niewątpliwie dwie największe zalety tej historii. 

"Ostatni" to dobry thriller, acz nie jest thrillerem znakomitym. To ciekawa wizja współczesnego świata, który został zaatakowany bronią nuklearną. Mam pewne zastrzeżenia co do zakończenia, które moim zdaniem pozostawia wiele do życzenia niestety. Okazało się być dla mnie nieco dziwne i niedopracowane, jakby wymyślone na poczekaniu przez autorkę. Trochę jakby Hannie Jameson pod sam koniec pisania książki zabrakło pomysłu na intrygujące zakończenie. Nie ukrywam, że to właśnie zakończenie ostatecznie przeważyło nad moją oceną tego tytułu.

Moja ocena: 6/10

www.instagram.com/xrosexmarie

PRZEDPREMIEROWO: Soren Sveistrup - "Kasztanowy ludzik"

Autor: Soren Sveistrup
Tytuł: Kasztanowy Ludzik
Wydawnictwo: W.A.B.
Liczba stron: 560
Gatunek: kryminał, sensacja, thriller

Premiera: 02.10.2019r.

Kopehagę terroryzuje morderca, przerażający psychopata, który na miejscu szkody zostawia ręcznie robioną figurkę kasztanowego ludzika. Wraz z rozwojem wydarzeń szybko wychodzi na jaw, że dziwne morderstwo jest powiązane ze śmiercią dziewczynki, która została uznana za martwą. Ta dziewczynka to córka minister spraw społecznych, a jej zabójca został uznany winnym i został zamknięty w oddziale psychiatrycznym. To tajemnicze powiązanie pokazuje, że sprawa ta jednak do końca nie została zamknięta. Wzbudza to wiele pytań i wątpliwości.

Kim jest tajemniczy morderca? I co łączy te dwie sprawy?

Największą zaletą "Kasztanowego ludzika" jest sam pomysł, połączony ze świetnym, skandynawskim i mrocznym klimatem. Fabuła została skonstruowana bardzo precyzyjnie i szczegółowo. Wcześniej nigdy nie czytałam żadnej powieści skandynawskiego autora, więc okazało się dla mnie to bardzo dobrym i interesującym powiewem świeżości. Ta historia jest przepełniona mrokiem, pomimo okładki, która pokazuje kasztanowego ludzika, może się on kojarzyć z czymś pozytywnym, jednak po rozpoczęciu lektury tej książki czytelnik bardzo szybko i dotkliwie zostaje pozbawiony złudzeń. To nie jest lekka powieść, obrazuje ona brutalne i przerażające morderstwa, na miejscu których sprawca zostawia figurkę małego kasztanowego ludzika...

"Kasztanowy ludzik" to powieść wielowątkowa, przedstawiona z perspektywy różnych bohaterów. Pozwala to czytelnikowi na lepsze rozeznanie się w fabule, a przede wszystkim na możliwość zrozumienia zachowań każdej postaci. Bohaterowie są bardzo inteligentni, dokładni w prowadzeniu śledztwa. Ponadto autor przedstawia także ich osobiste problemy, z którymi się zmagają, czyni to postać każdą postać bardzo autentyczną. U mnie jako czytelnika duży podziw wzbudził fakt, jak bohaterowie w obliczu własnych osobistych tragedii próbują rozwikłać tajemnicze morderstwa. Pomimo własnych problemów potrafią oni skupić się na rozwiązaniu spraw brutalnych morderstw.

Dawno nie czytałam żadnego kryminału, gdy więc w moje ręce wpadła książka "Kasztanowy ludzik" przeczuwałam, że będzie to emocjonująca lektura. Niestety, moje oczekiwania nie do końca zostały spełnione. Akcja tej powieści toczy się bardzo wolno, chwilami zdecydowanie za wolno, odczuwałam ten brak dynamizmu dotkliwie. Krótko rzecz ujmując po prostu się nudziłam... Dopiero tak pod koniec akcja zaczęła rozwijać się ciekawiej. Szkoda, bo moim zdaniem gdyby ta powieść była krótsza chociaż o stron, czytałoby się ją znacznie ciekawiej. Rozbudowane opisy są dobre, ale wszystko powinno mieć swój umiar.

"Kasztanowy ludzik" to dobry i ciekawy kryminał. To także moje pierwsze spotkanie ze "skandynawskim klimatem" i mogę zaliczyć je do udanych. Bohaterowie są autentyczni i ciekawi, natomiast końcowe rozwiązanie zagadki bardzo mnie zaskoczyło. Polecam! 
Moja ocena: 7/10

PRZEDPREMIEROWO: Caroline Kepnes - "Ty"

Autor: Caroline Kepnes
Tytuł: Ty
Wydawnictwo: W.A.B.
Liczba stron: 496
Gatunek: thriller, sensacja, kryminał
Premiera: 15 maja

Narratorem, a zarazem głównym protagonistą książki "Ty" autorstwa Caroline Kepnes jest Joseph Goldberg. To niezwykle inteligentny mężczyzna, który na co dzień pracuje w księgarni znajdującej się w Nowym Jorku, w dzielnicy East Village. Pewnego dnia do miejsca pracy bohatera przychodzi Guieneviere Beck. Dziewczyna od razu zwraca uwagę Joe'ego. Jest piękna, a on od początku skrzętnie zwraca uwagę na to, jakie książki ona kupuje. Joe bowiem ocenia swoich klientów na podstawie ich gustu książkowego. Guieneviere od początku go intryguje nie tylko swoim wyglądem, ale także i wyborem literatury. Od tego momentu bohater wpada w obsesję na punkcie Beck. Czuje on nieustanną potrzebę zadowolenia i chronienia jej. Joe kompletnie traci dla niej głowę i rozsądek, rozpoczynając tym samym niebezpieczną i przerażającą grę.

Zazwyczaj czytam najpierw książki przed obejrzeniem ekranizacji, ale w tym przypadku nawet nie miałam pojęcia, że istnieje powieść. Bardzo żałuję, ponieważ uwielbiam czytać najpierw papierowe wersje, a później oglądać ich ekranizację, sprawia mi to satysfakcję, gdy mogę porównywać pewne szczegóły. W tym wypadku jednak było inaczej ze względu na to, że nie wiedziałam o istnieniu tej powieści, a z drugiej strony i tak "Ty" ma premierę 15 maja. Mi się udało przeczytać ją szybciej, co mnie bardzo cieszy, bowiem jest to naprawdę dobry thriller z ciekawym klimatem.

Po obejrzeniu serialu "Ty" wiedziałam czego się spodziewać, fakt, było kilka różnic, ale generalnie cała historia była utrzymana w podobnej otoczce, co serial, a fabuła nie różniła się znacząco. To, na co miałam nadzieję to klimat. I tutaj nie rozczarowałam się. "Ty" autorstwa Caroline Kepnes zachwyca swoją przerażającą aurą. Sam pomysł na historię wydaje się oklepany, jednak jego wykonanie i kunszt pisarski autorki już nie są banalne. Pisarka umieszcza czytelnika głęboko w głowie Joe'ego, przez co nieraz można odczuć zmieszanie wiedząc, co sobie myśli bohater.

Cała historia jest przedstawiona z perspektywy Joe Goldberg'a, pozornie normalnego pracownika księgarni na Manhattanie. Pewnego dnia do księgarni, w której pracuje mężczyzna wchodzi Beck, która od początku zachwyca głównego bohatera i tak też zaczyna się jego dziwna obsesja na jej punkcie. Ze względu na to, że cała opowieść została przedstawiona z punktu widzenia Joe'ego, może to wprawić czytelnika w konfuzję, ponieważ główny protagonista szczerze wierzy, że otacza Beck troską. To niemalże beznadziejny romantyczny bohater, którego celem jest uszczęśliwić swoją wybrankę. Joe chce otoczyć Beck opieką i troską, stopniowo popada on w dziwną, chorą obsesję na jej punkcie. Caroline Kepnes decydując się na przedstawienie historii z jego perspektywy sprawia, że nic nie jest tak jednoznaczne i klarowne. Choć czytelnik wie, że obsesja Joe'ego nie jest normalna, to pisarka sprawia, że chwilami można mieć wątpliwości... W końcu nasz bohater nie robi nic złego, on tylko troszczy się o ukochaną. Wgląd do jego myśli chwilami naprawdę napawał mnie niepokojem. To dziwne i przerażające, że stalkerem kierują właśnie takie emocje, które wydawałyby się wręcz prawdziwe. Właśnie to jest największą zaletą tej książki - jej aura i klimat, czytelnik autentycznie odczuwa pewne zaniepokojenie czytając tą historię.

"Ty" to świetny, dobrze napisany niejednoznaczny thriller. Początkowo czytelnik uważa, że wie kto jest złym bohaterem w tej książce, jednak stopniowo jego wizja na temat Beck się zmienia. Ona ma też swoje problemy i też jest całkiem udaną manipulatorką... W pewnym momencie nastąpił taki zwrot akcji, że sama nie wiedziałam jakiego zakończenia się spodziewać, pomimo tego, że oglądałam serial. Jeżeli szukacie wciągającego, błyskotliwego i mrocznego thrillera, którego przeczytacie z wypiekami na twarzy to zdecydowanie polecam. To powieść, która wywołuje niepokój i dreszcze, ale jednocześnie pociąga swoim dziwnym klimatem.

Moja ocena: 7/10

PRZEDPREMIEROWO: Sanjida Kay - "Skradzione dziecko"

Autor: Sanjida Kay
Tytuł: Skradzione dziecko
Wydawnictwo: W.A.B.
Liczba stron: 368
Gatunek: thriller/sensacja/kryminał
Premiera: 24.04.2019r.

Zoe Morley i jej mąż Ollie długo starali się o dziecko, niestety bezskutecznie. W końcu podejmują decyzję o zaadoptowaniu maleńkiej Evie. Są oni bardzo szczęśliwi, a ich radość sięga zenitu, gdy kilka lat później Zoe zachodzi w ciążę i na świecie pojawia się Ben. Pomiędzy siedmioletnią Evie a dwuletnim Benem pojawia się cicha rywalizacja. Dziewczynka czuje się odrzucona, ponieważ nie jest biologicznym dzieckiem swoich rodziców. Pewnego dnia, po imprezie urodzinowej młodszego syna, Zoe zaczyna odnajdywać dziwne listy i prezenty od osoby, która twierdzi, że jest jest jej biologicznym ojcem. Od tego momentu rozpoczyna się dziwna gra pomiędzy prześladowcą a Evie.

Zoe odnajdując tajemnicze listy i prezenty jest przerażona. Obawia się o bezpieczeństwo małej Evie, dlatego powiadamia odpowiednie służby, jednak nie udaje jej się zareagować w odpowiednim czasie i dochodzi do tragicznych zdarzeń. Dziewczynka znika. Rozpoczynają się poszukiwania, w które angażuje się całe miasto. Czy uda się odnaleźć małą Evie całą i zdrową? I co najważniejsze, kto jest jej porywaczem?

"Skradzione dziecko" to historia, którą przeczytałam błyskawicznie, ciekawa co się dalej wydarzy. To opowieść o małżeństwie, które po wielu staraniach w końcu zostaje rodzicami adoptowanej dziewczynki, małej Evie. Na początku małżeństwo Zoe i Olliego było bardzo udane, a adopcja dziewczynki bardzo ich do siebie zbliżyła, jednak z czasem ich więź zaczęła słabnąć. Mąż bohaterki zaczął oddalać się bardziej w kierunku pracy, a do ich długoletniego małżeństwa zaczyna wkradać się codzienna rutyna i monotonia. Wydawałoby się, że po urodzeniu Bena coś się zmieni, jednak wręcz przeciwnie. Ollie przebywa nieustannie w pracy, natomiast Zoe oprócz zajmowania się swoją pracą ma także na głowie cały dom i dzieci. "Skradzione dziecko" to książka pisana życiem, o małżeństwie znudzonym swoim życiem i zmagającym się z wieloma problemami. Realizm tej historii bardzo do mnie przemawia.

Zdecydowanie moją ulubioną częścią w kryminałach jest element zaskoczenia. Uwielbiam, gdy złym charakterem okazuje się osoba, po której spodziewałam się najmniej. Czy tak było w tym przypadku? Oczywiście, że tak. Wprawdzie starałam się mieć otwarty umysł i brać każdego bohatera za podejrzanego, jednak na samym końcu i tak byłam zaskoczona. Najbardziej jednak zdziwił mnie fakt, że to Zoe dotarła do sedna sprawy, a nie policja.

W kryminałach uwielbiam i cenię sobie dynamiczną akcję. Tutaj mi tego trochę zabrakło. Mam wrażenie, że autorka zdecydowała, że wszystkie kulminacyjne i najważniejsze wydarzenia umieści na samym końcu swojej historii. W związku z tym przez pierwszą połowę lektury "Skradzionego dziecka" trochę się nudziłam, natomiast dopiero druga połowa bardzo mnie wciągnęła i czytałam z wypiekami na twarzy.

"Skradzione dziecko" to bardzo dobry kryminał z wartką akcją i realistyczną fabułą do przeczytania na kilka wieczorów. Sanijda Kay funduje swoim czytelnikom pełną napięcia i emocji historię, która pochłania czytelnika. Realizm bohaterów i fabuły sprawia, że nie sposób nie zaangażować się w czytaną opowieść. Do ostatniej strony nie mogłam się oderwać, ciekawa tego, co się dalej wydarzy i jak potoczy się akcja. Polecam!
Moja ocena: 7/10

Premiera: 24.04.2019r.

PRZEDPREMIEROWO: Helen Hoang - "Więcej niż pocałunek" - trzy pierwsze rozdziały

Autor: Helen Hoang
Tytuł: Więcej niż pocałunek
Wydawnictwo: MUZA S.A.
Liczba stron: -
Gatunek: literatura obyczajowa i romans
Premiera: 05.06.2019r.

Główna bohaterka powieści "Więcej niż pocałunek" to trzydziestoletnia Stella. To kobieta silnie stąpająca po ziemi i kierująca się w życiu prawami logiki. Stella ma problemy w relacjach damsko-męskich, szczególnie wtedy, kiedy chodzi o męski dotyk. Ponadto protagonistka ma dosyć nagabywań swoich rodziców o tym, kiedy w końcu się ustatkuje. I właśnie takie zachowania i otoczenie sprawia, iż decyduje się ona na podjęcie bardzo nietypowego kroku. Postanawia ona  "nauczyć się współżyć" i "wynająć" kogoś, kto nauczy ją seksu. Tym kimś okazuje się przystojny Michael. Czy ich układ przysporzy oboju wiele trudności? I czy ostatecznie okaże się czymś więcej?

Bardzo się cieszę, iż miałam możliwość przeczytać trzy pierwsze rozdziału tej książki przed premierą. Miałam nadzieję, iż spowodują niedosyt i właśnie tak się stało. Wnioskując po przeczytanym przeze mnie krótkim fragmentem "Więcej niż pocałunek" zapowiada się na lekką i wciągającą lekturę. Dodatkowo widzę, iż na pewno nie zabraknie w niej dobrego poczucia humoru. Helen Hoang ma lekkie pióro i zdecydowanie ciekawy pomysł na fabułę. Trzy rozdziały, które otrzymałam przeczytałam błyskawicznie i żałuję, że nie miałam okazji przeczytać od razu całości, bo czuję, że jest to powieść do przeczytania "na raz".

Podsumowując moją krótką opinię: "Więcej niż pocałunek" zapowiada się naprawdę fantastycznie, szczególnie na idące już do nas ciepłe wieczory. Bardzo chętnie przeczytam całość, jeśli tylko będę miała taką możliwość!

Moja ocena: 7/10

PREMIERA: 05.06.2019r.

PRZEDPREMIEROWO: K.A. Figaro - "Prosty układ"

Autor: K.A. Figaro
Tytuł: Prosty układ
Wydawnictwo: Lipstick Books
Liczba stron: 352
Gatunek: literatura obyczajowa i romans
Premiera: 03.04.2019r.

"Prostu układ" to debiutancka powieść polskiej pisarki K.A. Figaro. Książka ta jest jednocześnie pierwszą pozycją wydaną przez nowy brand Grupy Wydawniczej Foksal o nazwie Lipstick Books. Dzięki uprzejmości wydawnictwa miałam okazję przeczytać "Prosty układ" jeszcze przed jego premierą, która będzie miała miejsce 3 kwietnia. W związku z tym przychodzę do Was ze szczerą i mam nadzieję rzetelną recenzją... A pozytywnie nie będzie.

Nie jestem ekspertką od powieści erotycznych, jednak przeczytałam ich trochę, aby wiedzieć, że jeżeli chodzi o ten gatunek, to bardzo ciężko jest się autorom wyróżnić. Pisarze często sięgają po dobrze sprawdzony i niezwykle oklepany, nużący schemat. Zły on, dobra ona... On proponuje układ, a ona niczym bezbronna owieczka wpada w jego ramiona. Nie zrozumcie mnie źle, takie książki nie są złe, bo pozwalają się odprężyć i zrelaksować, jednak i nawet w tego rodzaju powieściach trzeba wykazać się kunsztem literackim, lekkim piórem, wartką akcją, a co najważniejsze - ciekawą fabułą. Ucieszyłam się, gdy w moje ręce wpadła książka "Prosty układ", debiut literacki naszej rodzimej pisarki. Czy spełnił moje oczekiwania? Niezbyt.

Główna bohaterka "Prostego układu" to studentka III roku studiów, 22-letnia Łucja Zarzycka, nazywana przez wszystkich Fibi lub Łuki. Dziewczyna dopiero wkracza w dorosłe życie. Pewnego dnia jej życie zmienia się na zawsze - wskutek przypadkowego spotkania poznaje 28-letniego Dymitra, bogatego, przystojnego i aroganckiego mężczyznę. Między obojgiem od razu wybucha chemia i uczucie, a nieuystępliwość Dymitra w zdobyciu Łucji bardzo jej imponuje, nie zraża jej nawet to, iż od samego początku traktuje on ją jak obiekt seksualny. Jak się domyślacie nasz drogi Dymitr skrywa kilka tajemnic, o których nasza główna bohaterka prędzej czy później się dowie.

Czytanie "Prostego układu" było dla mnie chwilami drogą przez mękę. Niektóre sytuacje opisane w książce były dla mnie tak absurdalne i niedorzeczne, że wprost nie mogłam uwierzyć, że można cokolwiek opisać w ten sposób. Pomimo tego, że K.A. Figaro ma lekkie pióro, to absurdalna fabuła i zachowania bohaterów, szczególnie Dymitra i Łucji psuły mi radość czytania. Po prostu nie mogę zrozumieć, dlaczego oboje zachowywali się jakby mieli co najmniej rozdwojenie jaźni. Każda normalna kobieta poznając tak osobliwą personę jak Dymitr, czułaby się zagrożona, szczególnie po tym, jak on zachował się na ich pierwszym spotkaniu. Ale nie, Łucję to ujęło! Co dokładnie? Może to, że jest on nieobliczalny? Stworzenie takiej mieszanki jest wręcz moim zdaniem niebezpiecznym wzorcem! W tej powieści jest bardzo dużo niedorzecznych sytuacji. Główni bohaterowie to dorośli ludzie, ale z niewiadomych mi powodów uważają, że przed seksem nie trzeba się zabezpieczać. Dziwi mnie to zachowanie, w szczególności dlatego, że Dymitr nie próżnuje i ma dużo partnerek seksualnych. Najwyraźniej naszą naiwną Łucję nie interesuje coś tak prozaicznego jak zabezpieczenie przed chorobami wenerycznymi, a co gorzej ciążą.

Zachowanie Dymitra to jest coś, co ciężko opisać i musielibyście przekonać się sami. Mężczyzna ten praktycznie od samego początku nagabuje Łucję, a z każdą przeczytaną stroną jego zachowania stają się coraz bardziej niebezpieczne i nieobliczalne. Dymitr to stalker, niedający Łucji żyć, choć z niewiadomych mi powodów, nasza główna bohaterka często o tym zapomina i w jego ramionach "rozpada się na kawałki". Chwilami naprawdę wywoływało to na mojej twarzy uśmiech, ale politowania. Irytujące było także zachowanie Łucji, ileż razy ona w objęciach Dymitra rozpadała się na kawałki to zliczyć nie mogłam. Aż mi się przypominają czasy, gdy czytałam "Pięćdziesiąt twarzy Grey'a" i tam Anastasia również rozpadała się na kawałki, gdy na jej oczach objawiał się Christian. Widać w "Prostym układzie" inspirację ową powieścią E.L. James. Ponadto Dymitr to postać, która nie szanuje kobiet, czerpie radość z ich poniżania i generalnie jest po prostu okropną osobą. Nie potrafię zrozumieć, jak Łucja, początkowo bohaterka, która wydawałoby się ma pazur i swoje własne zdanie - w obliczu tego psychopaty traci każdą swoją pozytywną cechę. Zmienia się w marionetkę i czeka na słowo Dymitra. Po prostu koszmar.

Uważam, że jeśli pisarki decydują się na napisanie erotycznych powieści, powinny być odważne i pewne siebie. W końcu piszą o seksie, prawda? To samo w drugą stronę. Jeśli jakiś czytelnik sięga po powieść erotyczną, to oczekuje opisów, które pobudzą wyobraźnię i wywołają wypieki na twarzy. Zagadką, więc jest dla mnie dlaczego K.A. Figaro nazywa narządy płciowe kobiety i mężczyzny szparką i ptakiem. Czułam się wprost zażenowana czytając opisy seksu z udziałem "mojej małej" czy "mojego przyjaciela". Opisy scen seksualnych także nie porażają i nie ekscytują... W obliczu reszty dziwnych zachowań bohaterów i niedociągnięć czytelnikowi nie sprawiają one żadnej satysfakcji. U mnie powodowały raczej uśmiech politowania, bo jak można inaczej wyjaśnić pociąg Łucji do Dymitra? Opis z tyłu okładki informuje czytelników, iż "Prosty układ" to tętniąca dzikim erotyzmem opowieść o dwojgu ludzi z całkowicie różnych światów. Nie zgadzam się. Oboje są z tego samego świata, do którego ja bym nie chciała należeć. Dymitr jest groźny i nienormalny, a Łucji się to podoba, choć sama sobie zaprzecza i co chwila zmienia zdanie. Sami sobie odpowiedzcie na pytanie, czy jest to dobry wzór do propagowania. Mam wrażenie, iż niektóre pisarki uważają, że gdy ubiorą bohatera w markowe ubrania, uczynią go bajecznie bogatym i przystojnym, to każde jego irracjonalne zachowanie ujdzie mu płazem. Dymitr zachowuje się nienormalnie, a mimo to Łucja tłumaczy jego zachowanie, że może coś, że może tamto... Przyznajcie, że jest to po prostu absurdalne i ciężkie do zrozumienia.

Moja recenzja może Wam się wydać krytyczna, ale jest szczera. Bardzo pozytywnie nastawiłam się do "Prostego układu". Liczyłam na lekką i wciągającą książkę, a to co otrzymałam bardzo odbiega od moich wyobrażeń. Choćbym chciała napisać kilka pozytywnych aspektów o tej powieści, to przychodzi mi to z trudem... Mogę jedynie podkreślić, iż K.A. Figaro ma dobry i płynny sposób pisania, jednak irracjonalne zachowania bohaterów przyćmiły mi całą radość z czytania "Prostego układu". Podczas czytania miałam wiele momentów, w których wręcz musiałam się zatrzymać i zastanowić z pytaniem wypisanym na twarzy: jak tak można? Jeszcze przez pierwsze sto stron tej lektury mówiłam sobie: spokojnie, może będzie lepiej, nie nastawiaj się negatywnie. Jednak im dalej w las, tym gorzej. W końcu gdy przeczytałam 2/3, czytanie "Prostego układu" stało się moją misją do wykonania: przeczytać, zrecenzować i zapomnieć. Fabuła jest schematyczna i nudna, nie działo się nic, co w jakikolwiek sposób zaciekawiłoby mnie. 

Dymitra szanuję (bez zbytniej przesady) za jedną rzecz. Facet mówi wprost Łucji, że nie interesują go żadne kwiatki, motylki, serduszka i związki. Facet chce seksu, prostego tytułowego układu i niczego więcej. Nie chce się angażować, nie chce randkować i poznawać jej rodziny. Mówi o tym wprost, nie wymyśla kłamstw. Proste, prawda? Nie dla Łucji. Ona - jak to typowa kobieta - uważa, że zmieni Dymitra, że może mu się nagle odwidzi... Jakie to typowe i przewidywalne. W pewnym momencie czytanie "Prostego układu" było dla mnie misją i czymś co musiałam skończyć. Otrzymałam powieść od wydawnictwa i to jeszcze przedpremierowo, więc chciałam rzetelnie wywiązać się ze swojego obowiązku. Powiem Wam, że gdybym sięgnęła po tą książkę ot tak, bo dostałam od znajomego, bo kupiłam... To odłożyłabym ją po jakichś stu stronach, a może i nawet po pięćdziesięciu. Wyobraźcie sobie, że widzicie pierwszy raz jakiegoś faceta na oczy, ok jest przystojny, ale co z tego, on nagle zaczyna wpychać Wam język do buzi, a Wam co gorsza się to podoba. Każda normalna kobieta w takiej sytuacji uciekłaby z krzykiem drąc się w niebo głosy: gwałciciel". Jednak nie tutaj.

Ciężko stwierdzić, czy K.A. Figaro ma potencjał pisarski, ponieważ zła kreacja bohaterów i sztampowa fabuła uniemożliwiają czytelnikowi ocenę. Lekkie i płynne pióro to trochę za mało, żeby nazwać "Prosty układ" udanym debiutem. Świetnie, iż autorka spełnia swoje marzenia i publikuje książki, jednak dla mnie ta powieść jest naprawdę słaba, nudna i schematyczna. A do tego propaguje toksyczne związki, a to już jest niebezpieczne. Nie wolno mylić pełnego pasji i namiętności w związku z toksyczną relacją, a w "Prostym układzie" właśnie z tego typu związkiem czytelnik ma do czynienia. 

Pomimo mojej niezbyt zachęcającej recenzji, decyzję o przeczytaniu pozostawiam Wam. Zdaje sobie sprawę, iż teraz powieści erotyczne są na czasie i cieszą się dużą popularnością. To super, naprawdę napawa mnie to radością (bez ironii). Cieszę się również, że K.A. Figaro spełnia swoje marzenia i życzę jej wszystkiego najlepszego i oby (lepszych) przyszłych książek.

A tak na marginesie... Nie rozumiem dlaczego Wydawnictwo zdradza ważne elementy fabuły już w opisie?!

Moja ocena: 2/10