my heaven of books

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cassandra clare. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cassandra clare. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 czerwca 2015

Holly Black, Cassandra Clare - Próba Żelaza

Autor: Holly Black, Cassandra Clare Tytuł: Próba Żelaza Wydawnictwo: Albatros Liczba stron: 351

OGIEŃ CHCE PŁONĄĆ, 
WODA CHCE PŁYNĄĆ,
POWIETRZE CHCE SIĘ UNOSIĆ,
ZIEMIA CHCE WIĄZAĆ,
CHAOS CHCE POŻERAĆ.

Są tacy autorzy, po których książki mogę sięgać w ciemno, bez wcześniejszego przeczytania opisu. Właśnie jedną z takich pisarek jest Cassandra Clare, którą wprost uwielbiam za sprawą serii Dary anioła oraz Diabelne maszyny. Bardzo się więc ucieszyłam, gdy okazało się, że zostanie opublikowana kolejna jej powieść - "Próba Żelaza", która otwiera nowy cykl Magisterium. Clare tworzy go wraz ze swoją wieloletnią przyjaciółką Holly Black. Z twórczością tej drugiej autorki nie miałam okazji się zapoznać, więc w sumie nie wiedziałam, czego się spodziewać. Co się tyczy Cassandry Clare, oczekiwałam tylko tego, co najlepsze.

Najpierw kilka zdań o fabule. Dwunastoletni Callum Hunt musi przystąpić do egzaminu - Próby żelaza, który został przeznaczony dla magów i dzięki któremu dostaną się oni do szkoły magii - Magisterium. Chłopak w odróżnieniu jednak od swoich rówieśników wcale nie chce go zdać - wręcz przeciwnie - on chce go oblać, a to wszystko przez jego ojca. Nienawidzi on bowiem magów i wszystkiego, co z nimi związane. Call choć wybitnie się stara oblać Próbę, przechodzi ją i rozpoczyna pierwszy rok nauki w szkole magów. To miejsce choć niesamowicie fascynujące, także ma swoją historię... I swoich wrogów.

Gdy sięgałam po pierwszy tom Magisterium wiedziałam, że jest to seria skierowana raczej do młodszych czytelników. Wcale mi to jednak nie przeszkadzało, bo od czasu do czasu naprawdę lubię sięgać po tego rodzaju dzieła. Ot tak, żeby się odstresować. Wiecie jakie odniosłam wrażenie po lekturze kilkunastu stron? Harry Potter. Dosłownie. Może inne imiona bohaterów i wygląd, inne miejsce akcji, ale nie mogłam pozbyć się tego uporczywego uczucia, że czytam książkę J.K Rowling, a nie duetu Black i Clare. Dziwnie się czułam, ponieważ Pottera naprawdę uwielbiam, poza tym dopiero ponad rok temu się z nim zapoznałam, więc nadal wiele z niego pamiętałam, przez co podobieństwo Magisterium wydawało mi się jeszcze bardziej oczywiste. Myślałam sobie: kurcze, co jest grane... Jeśli dalej tak będzie, to chyba nie dam rady tego czytać... Całe szczęście, dalej podobieństwa się zacierają (trochę), jednak widać, że obie autorki inspirowały się sagą o przygodach Harry'ego Pottera. Jednak inspiracja to nic złego, prawda?

Dobra, mamy już za sobą te nieszczęsne te podobieństwa. A może i nie takie nieszczęsne, bo ja bardzo tęskniłam za tym niesamowitym potterowskim klimatem. A ta seria właśnie taką atmosferę sobą roztacza. W każdym razie ten cykl naprawdę mi się spodobał. Jak wcześniej wspomniałam - inspiracji nie da się przeoczyć (chyba, że ktoś nie czytał albo nie oglądał Pottera). Nie jest ona jednak nachalna, zbyt uwypuklona, raczej miła w odbiorze. Wydaje mi się, że to całkiem fajne uczucie wiedzieć, że czyjaś seria zainspirowała innych autorów, tym bardziej, że ten pomysł wypalił i ma szansę być jeszcze lepszy w kolejnych tomach (a zaplanowanych zostało pięć). Stworzenie szkoły magii zwanej Magisterium jest ciekawe, ale moim zdaniem zostało zbyt słabo opisane. Wydaje mi się, że autorki powinny zawrzeć więcej opisów, bo tak całe to miejsce wydawało się zamykać w kilku pomieszczeniach. Odniosłam wrażenie, że "Próba Żelaza" z powodzeniem mogłaby mieć minimum sto stron więcej, przez co byłoby jeszcze lepiej, a pisarki miałyby większe pole do popisu.

Czy "Próbę Żelaza" polecam? Zdecydowanie tak! Oczywiście jeśli jesteście zbyt wrażliwi na inspirację pisarzy innymi seriami - nie powinniście czytać tej książki. Nie sądzę jednak, żeby kogokolwiek aż tak raziło to w oczy, każdy z nas chyba ma trochę dystansu do siebie, prawda? Tym bardziej, że pierwszą część cyklu Magisterium czyta się bardzo szybko i płynnie (ja skończyłam ją w niecałe dwa dni), jest lekka i przyjemna, a koncepcja, którą przedstawiły swoim czytelnikom Black i Clare zdecydowanie się sprawdza. Pomysł na całą serię jest przyszłościowy i można wykreować wiele ciekawych wątków (szczególnie zważywszy na świetne zakończenie!). Na bohaterach także się nie zawiodłam - są naprawdę interesujący, przez co każdy znajdzie kogoś, z kim będzie mógł się utożsamić. Call ma ostry język, mówi to, co ślina na język przyniesie, przez co od razu wzbudził we mnie sympatię. Aaron to taka dobra duszyczka, urodzony bohater, natomiast Tamara równoważy swoich przyjaciół i ściąga ich na ziemię, kiedy tego potrzebują.

Chyba każdy się ze mną zgodzi, że czasami dobrze jest sięgnąć po książki, których grupą docelową są młodsi czytelnicy. Magisterium świetnie się rozpoczęło i oby zostało równie dobrze kontynuowane. Nie brak tutaj wartkiej akcji i dobrze przemyślanej fabuły, przez co w ogóle się nie nudziłam i całą książkę bez problemu mogłabym przeczytać za jednym zamachem. Nie pozostało mi nic innego, jak Wam ją polecić. Ja tymczasem będę grzecznie czekała na kontynuację...
Moja ocena: 7/10

WYZWANIA: CZYTAM FANTASTYKĘ 2015.

środa, 18 lutego 2015

Cassandra Clare, Sarah Rees Brennan, Maureen Johnson - Kroniki Bane'a

Autor: Cassandra Clare, Sarah Rees Brennan, Maureen Johnson Tytuł: Kroniki Bane'a Wydawnictwo: Mag Liczba stron: 491

Cassandra Clare to amerykańska pisarka, która zyskała ogromną sławę za sprawą serii Dary anioła, a później również Diabelnych maszyn. To także moja ulubiona autorka, dzięki której pokochałam czytanie, więc mam do niej ogromny sentyment. Niedawno ukończyłam"Miasto niebiańskiego ognia" - finałowy tom jej pierwszego cyklu, który wzbudził we mnie wiele rozmaitych emocji. Ja po prostu  nie byłam gotowa pożegnać się z cudownym Światem Cieni przez nią wykreowanym. Na szczęście Clare już się zajmuje pisaniem kolejnej serii osadzonej w tym uniwersum, a póki co spragnieni fani (w tym ja), mogą zaspokoić swoją ciekawość książką "Kroniki Bane'a", która ukazała się w styczniu bieżącego roku.

"Kroniki Bane'a" to zbiór opowiadań z różnych okresów życia Magnusa Bane'a - ukochanego przez miliony bohatera cyklów: Dary anioła i Diabelne Maszyny. Te historie w dużym stopniu pozwalają czytelnikowi pokochać tę postać jeszcze bardziej, a przede wszystkim dowiedzieć się więcej z jego przeszłości i życia.

O "Kronikach Bane'a" usłyszałam już dużo wcześniej. Planowałam je oczywiście przeczytać w oryginale, bo po prostu nie mogłam sobie ich tak zwyczajnie odpuścić. Magnusa wprost uwielbiam, jego charyzmę, wygląd, sposób zachowania. To bohater, który przekuwa uwagę i od momentu, w którym się pojawia, wzbudza sympatię. Ogromnie się więc ucieszyłam, gdy wydawnictwo Mag postanowiło wydać to dzieło w Polsce. Będąc świeżo po jego lekturze mogę szczerze powiedzieć, że ta książka ani trochę nie rozczarowuje i nie ujmuje niczego niebanalnej osobowości czarownika. 

Opowiadania zawarte w "Kronikach Bane'a" okazały się tak kolorowe i zabawne, jak przypuszczałam. Nie oczekiwałam niczego mniej od Cassandry Clare. Powiedziałabym wręcz, że wraz z Brennan i Johnson postawiły sobie wysoką poprzeczkę, ponieważ Magnus jest dosyć nietypową postacią, na tyle nietypową, że łatwo byłoby tutaj przesadzić i ją przerysować, uczynić osobowość Bane'a karykaturalną. Pisarki wybrnęły ze swojego zadania. Wszystkie te historie zawarły w sobie wiele ciekawych faktów z długoletniego życia czarownika, a przy okazji został okraszone dużą dawką humoru. Mnie osobiście najbardziej spodobało się opowiadanie "Wampiry, ciasteczka i Edmund Herondale".

"Kroniki Bane'a" w żadnym stopniu mnie nie rozczarowały, przy tych opowiadaniach wyśmienicie spędziłam czas. To nie tylko świetne uzupełnienie swojej wiedzy na temat czarownika Magnusa Bane'a, ale także i generalnie całego uniwersum Świata Cieni. Jeśli nie jesteście jeszcze gotowi, aby pożegnać się z tym światem lub z niecierpliwością (tak jak ja) wyczekujecie kolejnych serii spod pióra Clare, nie wahajcie się sięgnąć po tą powieść! Gorąco polecam!
"Zastanawiał się, czy można być zrezygnowanym, nic o tym nie wiedząc. Czy można stracić nadzieję, ale nie całą od razu, tylko stopniowo, dzień po dniu, aż całkiem zniknie, zanim człowiek się zorientuje."
Moja ocena: 10/10

WYZWANIA: CZYTAM FANTASTYKĘ 2014.

czwartek, 5 lutego 2015

Cassandra Clare - Miasto niebiańskiego ognia

Autor: Cassandra Clare Tytuł: Miasto niebiańskiego ognia Wydawnictwo: Mag Liczba stron: 702

Cassandra Clare jest moją ulubioną pisarką. To dzięki niej pokochałam czytanie, choć będąc w szkole podstawowej zapierałam się przed czytaniem, twierdząc, że to nudne. Właśnie dlatego mam do niej ogromny sentyment. Premiery "Miasta niebiańskiego ognia" niesamowicie wyczekiwałam, podobnie jak na premiery czwartego tomu - "Miasta upadłych aniołów" oraz piątego - "Miasta zagubionych dusz". Clare jako autorka zdobyła ogromną popularność, dlatego na jej książki trzeba było długo czekać, nie inaczej było w przypadku finałowej części. Napiszę tylko jedno: jej dzieła są jak najbardziej warte czekania!

"Miasto niebiańskiego ognia" zdobyłam już w dniu premiery, czyli we wrześniu i nie mogłam się nacieszyć tą powieścią. Piękna oprawa graficzna, a co najważniejsze książka liczy aż siedemset stron. Byłam dosłownie w siódmym niebie. Wiedziałam, że czeka mnie wspaniała przygoda, które będzie towarzyszyć nieustanne napięcie, co charakteryzuje Clare. Jakie to były emocje, a przecież nawet jeszcze nie zaczęłam jej czytać! Co paradoksalne, odkładałam lekturę tej książki. Najpierw musiałam przeczytać finał innej trylogii tej pisarki - "Mechaniczną księżniczkę", ponieważ te serie są ze sobą powiązane i muszą zostać przeczytane w takiej kolejności, aby nie było żadnych przykrych niespodzianek. Czas zleciał i w końcu za ostatnią część Darów anioła zabrałam się dopiero w ferie. Pewnie to głupie, mówicie, bo gdybym chciała, to bym przeczytała ją wcześniej. I to jest prawda. Ja jednak uparcie odwlekałam lekturę, ponieważ nie chciałam, żeby to był koniec. Diabelne maszyny choć były dobre, nie zaskarbiły sobie mojej sympatii tak bardzo jak pierwotna seria Clare, a ich zakończenie nie wstrząsnęło mną tak bardzo, jak innymi czytelnikami. 

Sebastian zapowiedział, że nadejdzie i nadszedł, tworząc Mrocznych Nocnych Łowców, którzy nieubłaganie niszczą Nefilim. Ciemność i chaos zaczyna stopniowo pochłaniać świat Nocnych Łowców, a wojna wydaje się kwestią czasu. Clary, Jace, Isabelle, Alec i Simon są są jedynymi osobami, które które mogą coś zdziałać, ale żeby to zrobić będą musieli wybrać się do świata zamieszkiwanego demony... 

Cassandra Clare obiecywała niezapomniane emocje. Łzy szczęścia, ale też i łzy smutku. Uczucia, które całkowicie pochłonął czytelnika. W przypadku tej pisarki wiedziałam, że nie okażą się to czcze obietnice. Wiedziałam, że ta autorka dotrzyma słowa i dokładnie się tak stało. "Miasto niebiańskiego ognia", choć jest książką bardzo grubą, czyta się ją błyskawicznie, wręcz z wypiekami na twarzy. Skończyłam ją w ekspresowym tempie dwóch dni, choć i tak starałam się dawkować czytanie i nie przeczytać wszystkiego za jednym "posiedzeniem", co często ma u mnie miejsce, gdy sięgam po powieści Clare. Według mnie w finałowym tomie Darów anioła nie zabrakło niczego: była akcja, były emocje i rozbrajające dialogi, które nieraz powodowały u mnie niekontrolowane wybuchy śmiechu. Amerykańska pisarka w tej części pokazała na co ją naprawdę stać i udowodniła swój talent, to bezapelacyjnie najlepsza książka, którą do tej pory napisała!

Zdążyłam naczytać się kilku negatywnych recenzji odnośnie zakończenia, które zaserwowała pisarka swoim fanom. Czytelnicy zarzucali jej sielankowość. Nie mogę się z tym zgodzić. W moim odczuciu Cassandra Clare stworzyła idealne zakończenie historii moich ukochanych bohaterów. Nie obyło się bez zaskoczeń, ale w gruncie rzeczy, podoba mi się sposób, w jaki wszystko zostało rozstrzygnięte. Cóż... po tym wszystkim, co ta autorka wyczyniała ze swoimi postaciami, jakby nie patrzeć, zasłużyli oni na trochę spokoju.

To się dzieje, Koniec mojej ukochanej przez wiele lat historii, do której zapewne wrócę jeszcze nie raz. Dary anioła mają w moim sercu swoje specjalne miejsce i zawsze będą je miały. "Miasto niebiańskiego ognia" znacznie przewyższyło moje oczekiwania, okazało się jeszcze lepsze, niż sądziłam. Polecam!
Moja ocena: 10/10

piątek, 2 stycznia 2015

Cassandra Clare - Mechaniczna księżniczka

Autor: Cassandra Clare Tytuł: Mechaniczna księżniczka Wydawnictwo: Mag Liczba stron: 543

Cassandra Clare to moja ulubiona pisarka, nie tylko ze względu na jej świetny warsztat pisarski i wspaniałe pomysły ns książki, ale też dlatego, że to dzięki niej tak naprawdę pokochałam czytanie. Musicie wiedzieć, że będąc w szkole podstawowej nie garnęłam się do czytania, w zasadzie nawet nie rozumiałam, jak można to lubić. Całkowicie przypadkiem trafiłam na serię Dary Anioła tej pisarki i... absolutnie przepadłam. Świat Nocnych Łowców wykreowany przez Clare pokochałam całym sercem. Nie sądziłam, że Diabelne Maszyny pokocham równie mocno, ale cóż - pokochałam, dlatego z ogromnym żalem żegnałam się z bohaterami tego cyklu. Jesteście ciekawi moich wrażeń z ostatniego, finałowego tomu tej trylogii pt. "Mechaniczna księżniczka"?

W Instytucie Londyńskim panuje napięta atmosfera. Jego mieszkańcy zaczynają coraz bardziej obawiać się ataku Mortmaina i jego diabelnych maszyn - bezlitosnych automatów gotowych do zniszczenia każdego osobnika rasy Nefillim... Jednak potrzebuje on jeszcze ostatniego elementu, aby jego plan się ziścił - Tessy Gray.

Bohaterowie trylogii Diabelne Maszyny w finałowym tomie będą musieli stawić czoła wielu niebezpieczeństwom, nie tylko Mortmainowi... 

Przygotujcie się na wielkie emocje!

Ciężko było mi streścić fabułę, nie zdradzając Wam przy tym istotnych wątków fabularnych. Moim zdaniem wydawca stanowczo za dużo ważnych informacji zdradził w opisie na tylnej okładce "Mechanicznej księżniczki", dlatego nie radzę, aby ktokolwiek go czytał, ponieważ już na starcie pozbawia on czytelnika elementu zaskoczenia.

Muszę przyznać, że obawiałam się sięgnięcia po ostatni tom ukochanej serii. Cóż - oto ja, dziwny osobnik, prawdziwy mól książkowy. Nigdy nie cieszę się z zakończenia cyklów, które bezwarunkowo skradły moje serce, dlatego odwlekam ich przeczytanie i odwlekam... Jestem pewna, że nie ja jedna tak mam. Wracając do tematu... odkryłam, że nie mogę się doczekać, gdy poznam dalsze losy wspaniałego trio - Tessy Gray, Willa Herondale'a oraz Jamesa Carstairsa. Och, jak ja pokochałam tych bohaterów! Nie sądziłam, że można tak mocno zapałać miłością do fikcyjnych postaci, ale w przypadku twórczości Cassandry Clare to mnie nie dziwi. Ta pisarka ma to do siebie, że przekonuje czytelnika wiarygodnością i realnością osobowości, a także interesującą i dynamiczną fabułą, przez co wręcz nie można się oderwać od lektury. Świat przez nią stworzony zachwyca dbałością o każdy szczegół, wszystko to razem wzięte tworzy spójną nierozerwalną całość.

To, co charakteryzuje "Mechaniczną księżniczkę" to duża ilość ciekawych refleksji i odniesień do poprzednich tomów. To przywołuje w czytelniku miłe wspomnienia, gdy oddawał się lekturze "Mechanicznego anioła" oraz "Mechanicznego księcia". Nieuchronnie także skazuje na koniec historii ukochanych bohaterów i to nie ulega wątpliwości. Podczas lektury każdej strony ostatniej części czułam ogromny sentyment i atmosferę wyczekiwania, bo wszystko zmierzało nieubłaganie do końca.

"Mechaniczna księżniczka" to mieszanka wielu słodko-gorzkich emocji. Radości, gdy moim ukochanym bohaterom zaczyna się układać, a także i smutku, gdy ich drogi życiowe napotykają rozmaite problemy. Wiele słyszałam różnorodnych opinii sposobie, jaki Cassandra Clare postanowiła zakończyć swoją trylogię i bardzo się obawiałam, że zakończenie będzie dla mnie niesatysfakcjonujące, że będę niezadowolona i zła, za zniszczenie mojego wyobrażenia tej historii. Szczęśliwie stwierdzam, że Clare podołała ciężarowi swoich własnych pomysłów i udało jej się podarować swoim czytelnikom świetne zakończenie. Może nieidealne, ale otwarte i pozwala zastanawiać się nam, co będzie dalej... Pozwala nam stworzyć swój własne, alternatywny koniec. Poza tym muszę dodać, że pisarka zaskoczyła mnie najbardziej na ostatnich stronach, bo pewnych wydarzeń wcześniej się domyślałam, więc może dlatego w moim odczuciu zakończenie nie było strasznie szokujące.

Ja nie czytałam "Mechanicznej księżniczki" ja ją wprost pochłaniałam i łapczywie spijałam każde słowo z każdej strony. Tak emocjonujących wrażeń i napięcia mogę się spodziewać tylko ze strony Cassandry Clare, to już typowe dla niej, jak potrafi trzymać czytelnika w garści. Na pewno jeszcze nie raz z sentymentem wrócę do tej trylogii, a przede mną już niedługo zakończenie kolejnej wielkiej serii tej autorki - Darów Anioła. Czy moje serce wytrzyma tyle emocji naraz?
Gorąco polecam!
"Wszyscy mamy swoje sekrety, bo nie chcemy ranić tych, którzy nas kochają."
Moja ocena: 10/10

WYZWANIE: CZYTAM FANTASTYKĘ 2015.

środa, 28 maja 2014

Cassandra Clare - Mechaniczny ksiażę

http://s.lubimyczytac.pl/upload/books/203000/203765/218818-352x500.jpg Autor: Cassandra Clare
Tytuł:Mechaniczny książę
Wydawnictwo: Mag
Liczba stron: 493
Moja ocena: 10/10
Cassandra Clare serią Dary Anioła zdobyła miliony fanów na świecie. Diabelne Maszyny to trylogia będąca jej prequelem, akcja toczy się tam w czasach wiktoriańskiego Londynu.

Theresa Gray już od jakiegoś czasu przebywa w Londynie, w Instytucie Nocnych Łowców - wojowników, którzy są półaniołami - półludźmi i walczą z demonami. Dziewczyna powoli zaczyna zdobywać tam przyjaciół, szczególnym wsparciem jest dla niej ciepły i miły James Carstairs, za to stara się trzymać z daleka od autodestrukcyjnego Will'a Herondale'a. Mimo to za każdym razem, gdy go widzi krew szybciej płynie w jej żyłach... Jednocześnie zmaga się z odpowiedzą na pytania, kim jest i dlaczego się urodziła.

Obecne wydarzenia nie nastrajają pozytywnie. Charlotte Branwell grozi odsunięcie od kierowania Instytutem, a Nocnym Łowcom zagraża Mistrz Mortmain wraz ze swoją mechaniczną armią...

Pierwsza część pt. "Mechaniczny anioł" w takim stopniu mnie pochłonęła, że stanowczo stwierdziłam, iż niemożliwe jest, aby kontynuacja jeszcze bardziej mnie oczarowała. Myliłam się. W momencie, gdy zaczęłam czytać "Mechanicznego księcia" cały otaczający mnie zewnętrzny świat przestał mieć dla mnie jakiekolwiek znaczenie. Cassandra Clare to prawdziwa mistrzyni w kreowaniu fantastycznych światów. Jej koncepcja Nocnych Łowców, Podziemnych, Przyziemnych... to wszystko jest tak precyzyjnie dopracowane, że nie pozostaje nam, fanom tej autorki, nic innego jak zachwycanie się nad jej dziełami. 

Zanim sięgnęłam do trylogię Diabelne Maszyny stanowczo sobie powiedziałam, że nieważne jak świetna by ta seria nie była - Dary Anioła i tak będą moim numerem jeden. To przede wszystkim nie tylko przez umiejętności pisarskie Cassandry Clare, ale także i przez mój ogromny sentyment do książek tej autorki. Bez obawy mogę powiedzieć, że to ona sprawiła, iż pokochałam czytanie. Po przeczytaniu "Mechanicznego księcia" zaczęłam się wahać. Może nie powinnam porównywać tych serii, bo pomimo tego, że są umieszczone w świecie Nocnych Łowców, to wciąż oddzielne, inne od siebie historie. Nie sposób jednak uniknąć porównań. Diabelne Maszyny mają w sobie tą wyjątkowość, której Dary Anioła nie posiadają: są umieszczone w przeszłości, odległych nam czasach, do których możemy wracać jedynie dzięki książkom czy filmom. Niesamowite jest poczuć klimat wiktoriańskiego Londynu i generalnie rzecz ujmując tamtych czasów. Te piękne stroje, zachowania bohaterów charakterystyczne dla tamtego okresu. To po prostu magiczne.

Warsztat Cassandry Clare jest lekki, barwny i absorbujący, czyli dokładnie taki, jaki lubię. Dialogi w wydaniu tej pisarki są ciekawe, a nie sztuczne czy wymuszone, kipią wręcz realnością, życiem i oczywiście typowym dla autorki poczuciem humoru. Całkowicie urzekły mnie słowne potyczki Willa i Tessy, szczególnie te, gdy oboje cytują poezję, a takich momentów jest wiele. Pani Clare ma świetną umiejętność kreowania bohaterów. Są oni pełnokrwiści i barwni, a ich życiorys jest tak przedstawiony, że czytelnik chwilami sam nie wie, kto jest dobry, a kto zły. Postaci w jej wydaniu są niejednoznaczne, mają drugie dno. Spójrzmy na Willa, którego bez oporów przyrównywałam w recenzji pierwszej części tej serii do Jace'a Wayland'a, bohatera, którego wszyscy świetnie znamy z Darów Anioła. Teraz mam takie opory. To jednocześnie inne od siebie postaci, ale które mają dużo ze sobą wspólnego. W "Mechanicznym księciu" odkrywamy kolejne warstwy jego zagadkowej osobowości. James oraz William są parabatai i razem tworzą diabelnie dobry kontrast, dobry i ciepły James hamuje sarkastycznego i destrukcyjnego Willa, czyniąc go mniej surowszym. Tessa również zabłysnęła w tym tomie. Cassandra Clare pokazała, że panna Gray wcale nie przypomina Clarissy Fray. To dwie oddzielne osobowości, nie tylko oddzielone od siebie innymi czasami. Tessa nie ma wojowniczej duszy jak Clary, za to nie brak jej łagodności.

"Mechaniczny książę" dosłownie wgniótł mnie w fotel i udowodnił, jak genialna jest Cassandra Clare w tym co robi. Ta książka wzbudziła we mnie wiele emocji: radość, smutek, rozpacz, szok... Cała szeroka gama uczuć. Na mojej półce stoi już ostatnia, finałowa część, "Mechaniczna księżniczka" i z jednej strony nie mogę sie doczekać jej przeczytania, a z drugiej obawiam się, jaka emocjonalna huśtawka mnie tam spotka.
"Przez książki czułem, że nie jestem zupełnie samotny. Mogły być ze mną szczere, ja z nimi też."

WYZWANIA: CZYTAM FANTASTYKĘ 2014.

niedziela, 2 lutego 2014

Cassandra Clare - Mechaniczny anioł

Mechaniczny anioł - Cassandra Clare
Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Mechaniczny anioł
Wydawnictwo: Mag
Liczba stron: 470
Moja ocena: 10/10

Cassandra Clare to amerykańska pisarka, która odniosła niebywały sukces literacki. Na dobrą sprawę- to ona sprawiła, iż kilka lat temu całym sercem pokochałam fantastykę i przez długi okres czasu był to jedyny gatunek, w który chciałam się zagłębiać. Gdy byłam młodsza, czytanie książek nie było moim ulubionym zajęciem, jednak dzięki Darom Anioła pokochałam wnikanie w fantastyczne wizje autorów. Clare na mojej liście ulubionych autorów jest pierwsza, do jej powieści mam ogromny sentyment, dlatego sama sobie się dziwię, jak długo wytrzymałam z nieczytaniem jej innej serii. Pamiętam, jak najpierw czekałam na kompletną trylogię, a później na nowe, oryginalne wydania. I doczekałam się. Wyobrażacie sobie moje podekscytowanie, gdy w końcu "Mechaniczny anioł" wygodnie leżał w moich dłoniach?

„Zawsze trzeba być ostrożnym z książkami i z tym, co w nich jest, bo słowa mają moc zmieniania ludzi.”

Przenosimy się do XIX-wiecznego Londynu, gdzie przybywa po śmierci swojej ciotki Tessa Gray na prośbę swojego brata, Nathaniela. Jednak, gdy szesnastolatka jest już na miejscu, Nate się nie zjawia, a zamiast niego pojawiają się dwie kobiety, twierdząc, iż zostały przez niego wysłane. Główna bohaterka zostaje schwytana i torturowana przez Mroczne Siostry pracujące dla niejakiego Mistrza. Wkrótce, ku jej całkowitemu zaskoczeniu na jej ratunek przybywa Nocny Łowca, William Herondale. I tak oto Tessa poznaje świat, o istnienie którego nawet nie podejrzewała...

Nasza główna bohaterka znajduje schronienie w Instytucie- miejscu, gdzie Nocni Łowcy mogą czuć się bezpieczni. Jej uwagę od razu przykuwa arogancki i sarkastyczny William, ale jest także i Jem, jego całkowite przeciwieństwo. Tessa poznaje mieszkańców tego magicznego miejsca i powoli zaczyna im ufać. Jednak tajemniczy Mistrz wciąż jej poszukuje...

Diabelne Maszyny to prequel Darów Anioła, nie da się więc ukryć, iż obie serie łączą podobieństwa, ale mają także swoje odrębne rzeczy, które czynią je wyjątkowymi. Wspólne wątki to nie tylko występowanie Nocnych Łowców, Instytutu, Podziemnych, Przyziemnych itd., ale także i kreacja bohaterów. Theresa Gray początkowo jawiła mi się jako odbicie Clarissy Fray, tylko bez zielonych oczu i płomiennorudych włosów. Napisałam "początkowo", ale tak naprawdę i "końcowo", bo suma sumarum zdania nie zmieniłam. Zachowania obu dziewczyn są bardzo podobne, a ich osobowości prawie identyczne. I o ile Clary polubiłam, to o tyle Tessa okazała się dla mnie jedynie jej kopią, która głównie wzbudzała we mnie obojętność, ale czasem też i podziw. W końcu nastolatka ta opuściła znajomy Nowy Jork dla całkowicie obcych jej terenów, gdzie nie zna nikogo, więc siłą rzeczy współczułam jej.

Jeśli chodzi o innych bohaterów... Cassandra Clare nie zawiodła mnie w tej kwestii. Oczywiście od chwili pojawienia się młodego Herondale'a, zaczął on przykuwać moją uwagę. Z charakteru i sposobu bycia rzeczywiście przypomina Jace'a Wayland'a z Darów Anioła, ale tak jest jedynie na pierwszy rzut oka, bo po głębszym poznaniu tej postaci zrozumiałam, iż Will jest o wiele, wiele gorszy od Wayland'a i w sumie dokładnie nie wiadomo dlaczego. Chłopak ten skrywa sekret i obłędnie mnie ciekawi, co nim jest.

Jest także James (Jem) Carstairs, inny od Herondale'a na każdy możliwy sposób. Młody Nocny Łowca z azjatyckimi korzeniami, wyróżniający się swoimi srebrnymi włosami i oczami, oraz bladą cerą. Jem jest dobry, łagodny, poczciwy i ciepły, ale też cierpi na nieznaną chorobę.

Bohaterowie drugoplanowi także nie pozostali mi obojętni. Polubiłam silną i opiekuńczą Charlotte, roztrzepanego Henry'ego, a także i Jessamine, która absolutnie nie chce być tym, kim jest, czyli Nocną Łowczynią.

Od momentu, gdy zaczęłam czytać "Mechanicznego anioła" wiedziałam, że ta powieść mnie pochłonie, a wiecie skąd? Bo wszystko, co pisze Clare mnie pochłania, więc w tym przypadku nie mogło być inaczej. Uwielbiam warsztat pisarski tej autorki, który jest lekki, a zarazem niezwykle absorbujący i magnetyczny, i po prostu idealny w tego rodzaju dziełach.

Akcja, akcja i jeszcze raz akcja- autorka swojej książce zarzuciła zabójcze tempo. Praktycznie od momentu pojawienia się Nocnych Łowców wydarzenia mkną szybko, nieprzerwanie i obfitują w napięcie. Nie brakuje tajemnic, niespodziewanych zwrotów akcji i świetnych opisów walki. Ponadto Clare umiejętnie i subtelnie wplotła w "Mechanicznego anioła" wątek miłosny, pozostawiając samodzielny wybór czytelnikowi, komu będzie kibicował. To wszystko razem wzięte sprawia, iż oderwanie się od lektury jest po prostu niemożliwe, a gdy już musiałam to zrobić, nie mogłam przestać zastanawiać się, co będzie dalej.

"Ludzie strzegą swoich tajemnic, Tesso, czasami nawet przed tymi, których kochają."

Znalazłam jeden minus, który jednak nie ma wpływu na moją końcową ocenę, w obliczu tak wspaniałej całej reszty. Tym minusem są opisy XIX-wiecznego Londynu. Gdyby nie fakt, iż zostało wspomniane kiedy toczy się akcja oraz informacje na temat strojów bohaterów, pomyślałabym, iż znowu jestem w Nowym Jorku z Darów Anioła. Klimat powieści zaczął mi się udzielać dopiero w połowie książki.

"Mechaniczny anioł" to prawdziwa gratka dla fanów Cassandry Clare. Autorka typowo już czaruje i urzeka swoją wizją fantastycznego świata, gdzie Nocni Łowcy walczą z demonicznym światem. Tej pisarki nie da się nie polubić. Pierwsza część Diabelnych Maszyn jest niesamowita i zniewalająca, obfituje we wszystko, czego szukam w tego rodzaju książkach; akcji, napięcia i świetnej kreacji bohaterów. Clare naprawdę wysoko postawiła poprzeczkę, już nie mogę się doczekać, co spotka mnie w kontynuacji!
WYZWANIA: CZYTAM FANTASTYKĘ 2014, URBAN FANTASY 2014.

środa, 12 czerwca 2013

(71). Cassandra Clare - Miasto Zagubionych Dusz


 
 Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Miasto Zagubionych Dusz
Wydawnictwo: Mag
Liczba stron: 556
Moja ocena: 10/10

Jace jest teraz sługą zła, związanym na wieczność z Sebastianem. Tylko mała grupka Nocnych Łowców wierzy, że można go uratować. Żeby to zrobić, muszą zbuntować się przeciwko Clave. I muszą działać bez Clary. Bo Clary rozgrywa niebezpieczną grę zupełnie sama. Ceną przegranej jest nie tylko jej własne życie, ale również dusza Jace’a. Clary jest gotowa zrobić dla niego wszystko, ale czy nadal może mu ufać? I czy on jest naprawdę stracony? Jaka cena jest zbyt wysoka, nawet za miłość?

"Moje serce jest twoim sercem."
"Miasto Zagubionych Dusz" to piąta, a zarazem przedostatnia część "Darów Anioła", serii uwielbianej przez milionów czytelników na świecie. Opowiada ona o Nocnych Łowcach, pół-aniołach, pół-ludziach, którzy walczą z rozmaitym złem czającym się na Ziemi.

Jace zniknął wraz z Sebastianem dwa tygodnie temu. Clave rozpoczęło śledztwo, jednak Rada Nefilim spycha poszukiwania Lightwooda na dalszy plan, priorytetem za to stał się Sebastian. Clary jest zdesperowana, jednak nie traci nadziei na odnalezienie ukochanego, podobnie jak jej przyjaciele, którzy za wszelką cenę chcą ocalić Nocnego Łowcę. Jednak wszystko komplikuje fakt, że Jace i Sebastian są połączeni ze sobą demoniczną więzią... Skrzywdź jednego, zranisz także drugiego.

Clary wie, że dla ukochanego zrobi wszystko, poruszyłaby niebo i ziemię, aby go uratować. Dziewczyna wyrusza w niebezpieczną podróż po świecie wraz z Jace'em i Sebastianem. Jednak jej chłopak pod maską sarkazmu i wyluzowanego zachowania nie jest taki sam i ona to wie. Demoniczna więź z Sebastianem odmieniła go, czyniąc z niego kogoś innego, nie tę osobę, w której Clary się zakochała.

Czy uda jej się uratować Jace'a? Czy jest on już stracony na zawsze?
"Niektórych ludzi nie można naprawić. Albo jeśli można, to tylko miłością i poświęceniem tak wielkim, że niszczy ona dającego."
Podobnie jak w poprzedniej części Cassandra podzieliła narrację między kilku bohaterów. I okazało się to strzałem w dziesiątkę! Możliwość śledzenia losów każdego z bohaterów okazała się niesamowitym doświadczeniem. Z jednej strony czytelnik może obserwować rozwój skomplikowanych relacji między Maią a Jordanem, a z drugiej strony wojowniczą Isabelle, która nie może już dłużej zaprzeczać uczuciom, które żywi do Simona.

Wielowątkowość w "Mieście Zagubionych Dusz" sprawia także, że czytelnik może poznać na raz kilka innych, ale równie ciekawych historii. Nie zabrakło w niej także miejsca dla Magnusa i Aleca, których związek należał chyba do jednego z najbardziej udanych. Jednak już w czwartej części zaczęły się pojawiać rysy, które w piątej części przybierają bardziej realniejszy obraz.

Bo co może zrobić zakochany w nieśmiertelnym czarowniku człowiek?

Świat wykreowany przez Cassandrę Clare, podobnie jak w przypadku poprzednich części, pochłonął mnie całkowicie. Kiedy przystąpiłam do czytania "Miasta Zagubionych Dusz", nie istniał świat wokół mnie. Wszystkie obowiązki i plany zostały brutalnie zepchnięte na dalszy plan, bowiem bardziej ciekawiło mnie co słychać u moich ukochanych Nocnych Łowców.

Cassandra Clare ma ewidentny dar to tworzenia interesujących, a tym samym skomplikowanych relacji międzyludzkich. Nie jest ona autorką, która co chwilę podsuwa szczęśliwe zakończenia, bowiem jej książki zawsze są pełne dramatu, za który ją uwielbiam! Zawsze lepiej czyta się historie, które nie są mdłe i pełne cukierkowych rozwiązań.

Nawet zmienna narracja nie mogła odciągnąć na stałe mojej uwagi od Jace'a i Clary. Przecież to oni wiodą prym w każdej części. Oboje są moimi prawdziwymi ulubieńcami, razem z nimi przeżywałam każde ich wzloty i upadki. W "Mieście Zagubionych Dusz" ich miłość nadal jest tak samo epicka, jak w poprzednikach, a może i nawet jeszcze lepsza!

Spodobał mi się również fakt, że Cassandra Clare bardziej naświetliła swoim czytelnikom wątek Sebastiana Verlaca, brata Clary. Do tej pory dał się on poznać jako bezduszny manipulator, jednak w "Mieście Zagubionych Dusz" ciekawie rozwinęła ten wątek, a to zdecydowanie zasługuje na plus!
"Nie można oszukać śmierci. Na koniec ona odzyska to, co należy do niej."
Żeby nie było za miło, to czas na wady, które i tak nie przysłonią moich zachwytów nad piątą częścią "Darów Anioła". Brakowało mi Luke'a, którego było stanowczo za mało! Poza tym irytował mnie fakt, że niby Jace był Jace'em, z tymi swoimi sarkastycznymi odzywkami, ale demoniczna więź go zmieniła, bowiem podporządkowywał on swoje zachowania Sebastianowi.

"Miasto Zagubionych Dusz" to prawdziwa mieszanka emocji. Strach o ulubionych bohaterów, gniew o niesprawiedliwe rozwiązywanie sytuacji, ale także i szczęście, kiedy naszym ulubieńcom w końcu zaczyna się układać. Książkę tę czyta się wyśmienicie, a zakończenie było po prostu idealne. Zachęcam wszystkich do zapoznania się z tą serią!

|DARY ANIOŁA: MIASTO KOŚCI, MIASTO POPIOŁÓW, MIASTO SZKŁA, MIASTO UPADŁYCH ANIOŁÓW, MIASTO ZAGUBIONYCH DUSZ, MIASTO NIEBIAŃSKIEGO OGNIA|

Wyzwania, w których recenzja bierze udział:
CZYTAM FANTASTYKĘ, PARANORMAL ROMANCE.

wtorek, 4 czerwca 2013

(67). Cassandra Clare - Miasto upadłych aniołów



Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Miasto upadłych aniołow
Wydawnictwo: Mag
Liczba stron: 432
Moja ocena: 10/10

Wojna się skończyła i szesnastoletnia Clary Fray wraca do Nowego Jorku, podekscytowana możliwościami, które się przed nią otwierają. Zaczyna szkolenie Nocnego Łowcy, żeby nauczyć się wykorzystywać swój wyjątkowy dar. Podziemni i Nocni Łowcy w końcu zawarli pokój i, co najważniejsze, Clary może w końcu nazywać Jace’a swoim chłopakiem. Jednakże wszystko ma swoją cenę. Ktoś zabija Nocnych Łowców i prowokuje w ten sposób napięcia między Podziemnymi i Nocnymi Łowcami, mogące doprowadzić do kolejnej krwawej wojny. Najlepszy przyjaciel Clary, Simon, nie może jej pomóc. Jego matka właśnie dowiedziała się, że syn jest wampirem, więc Simon musiał opuścić dom rodzinny. Okazuje się jednak, że wszyscy chcą mieć go po swojej stronie... ze względu na moc klątwy, która niszczy jego życie. I gotowi są zrobić wszystko, żeby dostać to, czego chcą. W dodatku, Simon umawia się równocześnie z dwiema pięknymi, niebezpiecznymi dziewczynami, i żadna nie wie o tej drugiej. Kiedy Jace zaczyna się odsuwać od Clary, niczego nie wyjaśniając, jest ona zmuszona dotrzeć do serca tajemnicy, która okaże się jej najgorszym koszmarem. Clary zapoczątkowuje ciąg strasznych wydarzeń, mogących pozbawić ją wszystkiego, co kocha. Nawet Jace’a. Miłość. Krew. Zdrada. Zemsta.

Cassandra Clare to amerykańska autorka, która zyskała ogromną popularność za sprawią dwóch serii: "Dary Anioła" i "Diabelne maszyny". Akcja w obu przypadkach rozgrywa się w innych czasach, ale opowiada o tym samym świecie, w którym istnieją Nocni Łowcy, pół-anioły, pół-ludzie, którzy ochraniają Ziemię przed najrozmaitszymi demonami w wojnie przeciwko złu.

Minęło sześć tygodni od tragicznych wydarzeń w Idrisie. Wojna się skończyła, więc wszystko wydaje się zmierzać ku lepszej drodze. Szesnastoletnia Clarissa Fray rozpoczęła szkolenie na Nocnego Łowcę pod czujnym okiem swojego chłopaka Jace'a Lightwooda. Tak, chłopaka, bo w końcu może go tak nazywać. Jednak sielanka powoli zaczyna zmieniać się w koszmar, kiedy Jace coraz bardziej oddala się od swojej dziewczyny, tak jakby nagle wyrosła między nimi niewidzialna bariera. Clary obawia się o swój związek, ale także i o samego nastolatka. Czy to koniec ich związku? Czy uda im się przezwyciężyć swoje problemy?

Tymczasem Simon Lewis, wierny przyjaciel Clary przeżywa swój osobisty kryzys i ma prawdziwe problemy gwiazdy rocka! Umawia się bowiem z dwiema pięknymi dziewczynami: likantropką Maią i Nocną Łowczynią Isabelle. Problem w tym, że... żadna z nich nie ma o sobie nawzajem pojęcia! Co się stanie, gdy się o sobie dowiedzą?

I czy Nocni Łowcy ponownie znajdą się na granicy kolejnej wojny?

Świat wykreowany przez Cassandrę Clare jest niesamowity i cudowny! Stworzyła ona ciekawą historię w równie intrygującej oprawie, nie brak w niej nieoczekiwanych zwrotów akcji i suspensów, dzięki którym czytelnik coraz bardziej wciąga się w czytaną opowieść. Narracja w "Mieście upadłych aniołów" jest zmienna, przez co możemy lepiej poznać uczucia poszczególnych bohaterów, ale także zobaczyć, co się u nich dzieje. Simon nie jest głównym narratorem, jak można by przypuszczać na początku, bowiem autorka umiejętnie wplotła także wątek Jace'a i Clary. Wielowątkowość okazała się tutaj niekiedy irytująca, ale w istocie zachęcała czytelnika do dalszej lektury i wywoływała jeszcze większe napięcie!
"Miłość jest najwyższą siłą wszechświata, to ona wprawia w ruch gwiazdy."
Jedną z wielu rzeczy, za którą uwielbiam Cassandrę Clare jest jej dokładność. Czytając książki tej autorki zawsze jestem zaskoczona jej rozwiązaniami i pomysłami, bowiem wszystko wydaje się zawsze mieć zaplanowane kilkanaście kroków naprzód. Początkowo, jak wiadomo "Dary Anioła" miały być trylogią, jednak ostatecznie stały się serią liczącą sześć tomów. Dla mnie, jako wielkiej fanki twórczości C. Clare zakończenie "Miasta szkła" nie było satysfakcjonujące, a wiadomość o kontynuacjach wzbudziła we mnie niepohamowany entuzjazm!

Postacie wykreowane przez autorkę są niezwykle plastyczne i ciekawe. Każda z nich ma interesującą osobowość, przez co łatwo jest się utożsamić z którąś z nich. Sama postać głównej bohaterki przyciąga uwagę, bowiem Clarissa Fray to dziewczyna, która pomimo swojego młodego wieku jest niezwykle uparta i odważna. Nie ma ona wyszkolenia Nocnego Łowcy, a mimo to, ryzykuje swoim życiem, aby ochronić bliskie jej osoby. W czwartej części nie brak także rozbrajających uwag i dialogów, które śmieszą, co jest bez zwątpienia jednym z największych plusów tej serii!

Przyznaję, że byłam bardzo ciekawa, co autorka wymyśli w kolejnych częściach, a także jacy inni bohaterowie wyjdą spod jej pióra i w tej kwestii się nie rozczarowałam. Wprowadzenie postaci Kyle'a okazało się strzałem w dziesiątkę. Jego wątek można rozwinąć w interesującym kierunku, przez wzgląd na jego tajemniczą przeszłość.
"... kochacie się taką miłością, która potrafi spalić świat albo przynieść mu chwałę."
"Miasto upadłych aniołów" to świetna kontynuacja, na którą liczyłam! Jeśli fani "Darów Anioła" obawiają się o kolejne części lub pomysły autorki, gwarantuję, że ma ich w zanadrzu jeszcze wiele! Stworzony przez Cassandrę Clare świat Nocnych Łowców i Podziemnych to prawdziwa żyła złota. Czwarta część również trzyma poziom poprzednich, pomimo tego, iż spotkałam się z przeciwnymi opiniami. Ja, jako wielka fanka tej autorki, chyba nie mogę napisać żadnego złego słowa na jej temat. No, może oprócz tego, że było za mało Jace'a i Mangusa! Serdecznie polecam!

|DARY ANIOŁA: MIASTO KOŚCI, MIASTO POPIOŁÓW, MIASTO SZKŁA, MIASTO UPADŁYCH ANIOŁÓW, MIASTO ZAGUBIONYCH DUSZ, MIASTO NIEBIAŃSKIEGO OGNIA|

Wyzwania, w których recenzja bierze udział:
CZYTAM FANTASTYKĘ, PARANORMAL ROMANCE.

Ale okładka jest obrzydliwa... że to niby Kyle ma być?

poniedziałek, 17 grudnia 2012

(2). Cassandra Clare - seria Dary Anioła


UWAGA! Recenzja może zawierać spoilery!

 
Autor: Cassandra Clare
Tytuł: Miasto kości
Wydawnictwo: Mag
Liczba stron: 508
Moja ocena: 10/10

Tysiące lat temu, Anioł Razjel zmieszał swoją krew z krwią mężczyzn i stworzył rasę Nephilim, pół ludzi, pół aniołów. Mieszańcy człowieka i anioła przebywają wśród nas, ukryci, ale wciąż obecni, są naszą niewidzialną ochroną. Nazywają ich Nocnymi Łowcami. Nocni Łowcy przestrzegają praw ustanowionych w Szarej Księdze, nadanych im przez Razjela.
Ich zadaniem jest chronić nasz świat przed pasożytami, zwanymi demonami, które podróżują między światami, niszcząc wszystko na swej drodze. Ich zadaniem jest również utrzymanie pokoju między walczącymi mieszkańcami podziemnego świata, krzyżówkami człowieka i demona, znanymi jako wilkołaki, wampiry, czarodzieje i wróżki. W swoich obowiązkach są wspomagani przez tajemniczych Cichych Braci. Cisi Bracia mają zaszyte oczy i usta i rządzą Miastem Kości, nekropolią znajdującą się pod ulicami Manhattanu, w której leżą zmarli Łowcy. Cisi Bracia prowadzą archiwa wszystkich Łowców Cieni, jacy kiedykolwiek żyli. Strzegą również trzech boskich przedmiotów, które anioł Razjel powierzył swoim dzieciom. Jednym z nich jest Miecz. Drugim Lustro. Trzecim Kielich.
Od tysięcy lat Cisi Bracia strzegli boskich przedmiotów. I było tak aż do Powstania, wojny domowej, pod przywództwem zbuntowanego Łowcy, Valentine’a, który niemal na zawsze zniszczył tajemny świat Łowców. I mimo że od śmierci Valentine’a minęło wiele lat, rany, jakie zostawił, nigdy się nie zabliźniły. Od Powstania minęło piętnaście lat. Jest upalny sierpień w tętniącym życiem Nowym Jorku. W podziemnym świecie szerzy się wieść, że Valentine powrócił na czele armii wyklętych. A Kielich zaginął…
„Sarkazm to ostatnia deska ratunku, dla osób o upośledzonej wyobraźni.”
Dary Anioła, czytane przeze mnie dawno temu, a nadal pamiętane ze szczegółami. Spotkałam się z wieloma opiniami, nie ukrywam, że książka jest nużąca, a akcja długo się rozkręca. Przecież to nie jest opowiadanie, akcja musi się rozkręcić, mnie pozostaje życzyć tylko cierpliwości.
Darzę tę serię wielkim sentymentem, ponieważ tak naprawdę to ona wciągnęła mnie w magiczny świat książek i wyobraźni. To dzięki niej zaczęłam szukać innych, o podobnej tematyce książek. A później... wiadomo, moja biblioteczka przeczytanych książek się rozrastała. Może właśnie dlatego nie umiem niepochlebnie ocenić "Darów Anioła".
Wykreowanie postaci przez panią C. Clare, mistrzowskie! Z pozoru wydająca się słabą i ginącą w tle przyziemną o płomiennorudych włosach i zielonych oczach, a to samo w sobie jest zaprzeczeniem. :) Clarissa Fray, jak myślę wszystkich nas zaskoczyła odwagą, którą wykazała się przez cztery części, o piątej nie piszę, bo jeszcze jej nie przeczytałam. Nawet Simon skrywa w sobie coś z bohatera, tak ten niepozorny, chudy nastolatek z zamiłowaniem do gier i komiksów, który w drugiej części zostaje przemieniony w wampira. No i w końcu Nocni Łowcy, z Jace'em Lightwoodem(Wayland) na czele, Isabelle oraz Alec Lightwoodowie. Wszyscy troje tworzą wybuchową mieszankę, przez co książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością.
„Wiesz jakie jest najgorsze uczucie, jakie mogę sobie wyobrazić? Nie ufać osobie, którą się kocha najbardziej na świecie.”
Cassandra Clare powoli, stopniowo wprowadza nas w Świat Nocnych Łowców, dowiadujemy się o tym, że Clary nie jest przyziemną, a Nocnym Łowcą, córką jakże przerażającego Valentine'a Morgensterna. Z każdą częścią dowiadujemy się czegoś więcej o bohaterach, o skrywanym przez nich drugim dnie. Jace okazuje się w głębi po prostu zranionym i wrażliwym chłopakiem, potrzebującym rodziny, który na co dzień przybiera odpychającą postawę mówiącą: "nie zbliżaj się!". Jak to było pięknie ujęte? "Jace wygląda jak chłopak, który spali czyiś dom tylko dla zabawy". Brawurowa Isabelle, która wręcz wydaje się żeńskim odpowiednikiem  Jace'a, również potrafi rozśmieszyć. No i mamy Aleca, chłopaka, który jest gejem, czego do siebie nie za bardzo dopuszcza i okazuje się niezbyt sympatyczny względem Clary. Na szczęście się to zmienia. Oczywiście nie mogę zapomnieć o wyrazistym Magnusie, który dopełnia cały świat Nocnych Łowców.
Kto nie czytał tej serii - polecam! I nie zniechęcajcie się pierwszymi stronami, nie zauważycie nawet jak czas wam przepłynie między palcami, kiedy będziecie czytać "Dary Anioła". Jest to moja ulubiona seria i nie sądzę, żeby cokolwiek to zmieniło. :)