my heaven of books

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dee Shulman. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dee Shulman. Pokaż wszystkie posty

sobota, 14 grudnia 2013

Dee Shulman - Gorączka 2


http://s.lubimyczytac.pl//upload/books/194000/194727/189537-352x500.jpgAutor: Dee Shulman
Tytuł: Gorączka 2
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 471
Moja ocena: 7/10
Kojarzycie książkę autorstwa Dee Shulman, "Gorączkę"? Nawet jeśli jej nie czytaliście, to na pewno pamiętacie jej piękną okładkę. Całkiem niedawno miałam okazję się z nią zapoznać i pomimo rozczarowania (połączonego z niedosytem) złożyło się tak, że kontynuacja wpadła w moje ręce. Gdy już trzymałam w swoich dłoniach "Gorączkę 2", pozachwycałam się jej świetną szatą graficzną, pełna pozytywnych przeczuć przystąpiłam do lektury.

Dla przypomnienia: w poprzednim tomie poznaliśmy Ewę, uczennicę ekskluzywnej szkoły z XXI wieku oraz Sethosa Leontisa, rzymskiego gladiatora. Tę dwójkę, kompletnie z innych epok połączyła miłość, której nie może przerwać nawet niebezpieczny wirus. Niestety, stan Ewy zaczyna się pogarszać, jej chłopak boi się o życie swojej dziewczyny, ponieważ żadne z nich nie ma odpowiedzi dotyczących tej tajemniczej choroby.

Choroby, która w zastraszającym tempie zaczyna zbierać swoje żniwa...

Zacznijmy od tego, iż w "Gorączce 2" mamy kilku głównych bohaterów. Oczywiście nadal prym wiodą Ewa i Seth, ale występują także poboczne postacie, których wątki również odgrywają istotną rolę, a wraz z postępem fabuły czytelnik odkrywa, iż wszystko łączy się w spójną całość. W każdym razie, autorka wprowadziła kilka ciekawych osobowości do swojego dzieła: Jennifer Linden oraz Nicka Mulldera, nieustępliwą dziennikarkę i równie nieustępliwego policjanta. Oboje stanowią interesujący duet. Oprócz tego nie zabrakło postaci, które poznaliśmy w poprzedniej części, Zackary'ego oraz Matthias'a.
Nie będę tutaj lukrować i słodzić, bo wprowadzenie kilku narratorów nie okazało się strzałem w dziesiątkę. Na początku pomysł ten bardzo mi się spodobał, ale i dalej w las, tym bardziej zaczął mnie nudzić. Bądźmy szczerzy, przy takiej objętości książki (prawie 500 stron) potrzeba czegoś więcej niż dużej ilości bohaterów, aby zaciekawić czytelnika. W efekcie otrzymałam prawdziwą huśtawkę w emocji. W jednej chwili książka całkowicie mnie pochłaniała i wciągała, tylko po to, aby zaraz zacząć mnie nudzić, przez co czytanie "Gorączki 2" okazywało się bardziej przykrym obowiązkiem niż przyjemnością. Najpoważniejsze zarzuty, jaki mogę zarzucić autorce to brak dynamizmu akcji oraz nieumiejętne budowanie napięcia. Żeby było śmieszniej, obie te rzeczy raz występują, a raz nie. Zaraz, zaraz, czyżbym sama sobie przeczyła? Wybaczcie, ale nie mam pojęcia jak to nazwać. Wiecie, pierwsze sto stron to nuda, nuda, nuda, a kolejne obfitują w emocje. Pisarka gra na nerwach czytelnika, bez wątpienia. Jak wyżej napisałam, gdy obie te rzeczy się pojawiały, oderwanie się od lektury było praktycznie niemożliwe, ale gdy ich brakowało potrzebowałam dużej siły woli, aby dalej zagłębiać się w tą książkę. Naprawdę nie wiem, jak można tak to na całej linii zawalić- i przepraszam- ale jestem zwyczajnie sfrustrowana, gdy po raz etny mam do czynienia z powieścią z niewykorzystanym potencjałem. W końcu, ileż myśmy już ich mieli? Moją irytację potęguje fakt, iż Dee Shulman potrafi kreować "fajnych" bohaterów i fascynującą fabułę, ale jeśli chodzi o wyżej wymienione rzeczy to zaczynają się schody. Szkoda, naprawdę szkoda

Początkowo akcja skupia się praktycznie tylko na miłości Ewy i Setha. Podczas czytania o ich ckliwej miłości myślałam, że czeka mnie powtórka z pierwszej części. Wiecie, naiwna opowiastka o dwóch nastolatkach walczących z przeciwnościami losu. Brzmi znajomo? Doszłam do tego momentu w lekturze, gdy już myślałam, że zacznę- przepraszam za określenie, ale nic innego nie przychodzi mi na myśl- rzygać tęczą. Na szczęście Dee Shulman wrócił rozsądek i akcja zaczęła wracać na prawidłowe tory. Oczywiście romans wciąż występował, ale w znośnej i nieprzytłaczającej dawce (uff!).

Nie ukrywam, iż autorka ma ciekawy pomysł na serię, na pewno można dużo z niego wyciągnąć. Jego zasoby są praktycznie nieskończone, można nimi manewrować, oj można. Oprócz tego mamy podróże w czasie i Parallon - alternatywny, równoległy do naszego świat. Muszę przyznać, że wydarzenia, które mają w nim miejsce zaczynają mnie coraz bardziej fascynować. Nawet bardziej niż historia Ewy i Setha.

Przeglądając książki z gatunku paranormal romance można spokojnie stwierdzić, iż na rynku wydawniczym ich nie brakuje. Niestety, ale tym samym jest coraz ciężej o coś oryginalnego i nietuzinkowego. "Gorączka" to przyjemna seria, której nie brak mankamentów, ale o ile niewymagający czytelnik przymknie na nie oko - to da się wciągnąć lekturze, odkrywając przy tym z niejakim zaskoczeniem, że dzieło to zaczyna go wciągać. No właśnie, drogi czytelniku! Jeśli liczysz na lekką lekturę, to dobrze trafiłeś. Cykl Dee Shulman do idealna odskocznia od ponurej monotonii.

piątek, 13 września 2013

Dee Shulman - Gorączka



Autor: Dee Shulman
Tytuł: Gorączka
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 432
Moja
ocena: 6/10
Nieustraszony rzymski gladiator. Lekkomyślna dziewczyna z XXI wieku. Tajemniczy wirus, który ich połączył… A.D. 152 Sethos Leontis, nadzwyczaj zręczny wojownik, nieoczekiwanie zostaje ranny i niebezpiecznie ociera się o śmierć. A.D. 2012 Niezwykle inteligentna, ale sprawiająca kłopoty Ewa zaczyna nowe życie w szkole dla wybitnie utalentowanych, ale jedna chwila w laboratorium pociąga za sobą przerażające konsekwencje. Niezwykły związek doprowadza do połączenia Ewy i Sethosa, wspólnie pracują nad rozwikłaniem zagadki dotyczącej śmiertelnego wirusa.
"Gorączka" autorstwa Dee Shulman okazała się dla mnie rozczarowaniem. I właśnie tymi oto słowami zacznę swoją recenzję. Kiedy sięgałam po tę powieść byłam pewna dobrych przeczuć, naprawdę. Piękna, hipnotyzująca okładka i ciekawy, a przede wszystkim oryginalny opis zrobiły swoje.

Zacznijmy od tego, że kierują mną dosyć sprzeczne uczucia i nie mam pojęcia czy to moja wina, czy może to autorka zawiniła. Pozwolę sobie podzielić "Gorączkę" na dwie części. Ta pierwsza zapowiadała się obiecująco, więcej, była po prostu wciągająca i intrygująca zarazem. Gladiatorzy walczący na arenie, cóż to za prawdziwa uciecha była dla mnie, wielkiej fanki "Spartakusa". Wprawdzie recenzowana przeze mnie książka jest skierowana raczej do określonej grupy wiekowej, czyli młodzieży, podczas gdy serial zdecydowanie nie nadaje się do oglądania dla każdego. Co mam jednak poradzić? Oglądanie lanistów i walk na arenie było niezwykle fascynującym doświadczeniem, więc spodziewałam się, że czytanie o tym będzie jeszcze lepsze. Bardziej obrazowe i poruszające każdą możliwą strunę w mojej wyobraźni. Tak się jednak nie stało. Nasuwa mi się pytanie, po co sięgać po taki motyw, jakim są gladiatorzy, tylko po to, aby na całej linii go zawalić?

Najpierw kilka zdań o fabule. Główna bohaterka, Ewa jest niepokorną buntowniczką. Powiedzenie, że nie pasuje nigdzie byłoby wielkim niedopowiedzeniem. Jednak w końcu, po dwóch wydaleniach ze szkoły znajduje swoje miejsce w elitarnej placówce dla najzdolniejszych. Przypadkiem zostaje zaatakowana przez tajemniczy wirus, który na zawsze zmienia jej życie. Doprowadza on także do spotkania z gladiatorem z prawdziwego zdarzenia - Sethem Leontisem. Jak dalej potoczą się ich losy?

Jak wyżej napisałam, podzieliłam książkę tą na dwie części. Pierwsza, o czym wspomniałam była po prostu w porządku, z nie do końca wykorzystanym potencjałem, ale przyjemnie się ją czytało. Druga była po prostu katastrofalna. Ckliwa, przewidywalna, tak słodka, że aż wywoływała u mnie mdłości  i uśmiech pełen politowania. Tego nie da się czytać! Autorka nie skupiła się na opisywaniu chociażby samego życia gladiatorów, które, bez wątpienia, urozmaiciłoby dzieło Pani Shulman. A zamiast tego mamy kolejną powieść z niewykorzystanym potencjałem.

Mówi się, że jak fabuła woła o pomstę do nieba, to chociaż kreacja bohaterów ratuje książkę przed całkowitą zagładą. Tak się jednak tutaj nie stało. Ewa była irytująca, niby taka genialna i super buntownicza, więc z pewnością lepsza od nieśmiałych i niewinnych bohaterek rodem Belli ze "Zmierzchu". Mimo to, główna postać okazała się po prostu sztuczna, płaska, a w efekcie nie dało się jej polubić. A co z Sethem, pytacie? Może uratuje tą tragiczną sytuację? Raczej nie. Autorka wyidealizowała ten charakter do granic możliwości, dzięki czemu gladiator łączy w sobie milion cech na raz, jest odważny, waleczny, romantyczny, opiekuńczy... Słowem: perfekcyjny!

Kolejnym, bardzo rzucającym się w oczy mankamentem jest nielogiczność akcji. Gladiator, który przenosi się do XXI w. nagle operuje naukowymi terminami i jest bardzo zorientowany, kiedy raczej taki być nie powinien. Jak dla mnie to było naciągane i naiwne. 

Ciężko mi jest ocenić tą książkę. Oczekiwałam czegoś o wiele, wiele lepszego, czegoś na miarę "Cieni na Księżycu" czy trylogii czasu. "Gorączka" mocno odstaje od nich poziomem i nie ma się co łudzić. Sądzę, iż każdy musi sam odpowiedzieć sobie na pytanie, czy warto się z nią zapoznać.